insan mıyız, koyun mu?

 Pieter Brueghel - De Triomf van de Dood (Ölümün Zaferi)

17.yy'ın en önemli filozoflarından Thomas Hobbes insan yaşamının "yalnız, zavallı, kötü, acımasız ve kısa" olduğunu yazmıştı. Verilecek cevapsa açıktır: "Daha beter olabilirdi Thomas. Yalnız, zavallı, kötü, acımasız ve uzun olabilirdi."

Hobbes bir devlet, hükümet ve yasalar olmadan önceki yaşamı tarif ediyordu. İnsanlar rekabetçi yaratıklardır; yasa koyan ve yasa çiğneyenleri cezalandıran güçlü bir otorite olmadığı sürece birbirlerine güvenme nedeninden yoksundurlar. Doğal halde bireyler sürekli çatışmada ya da en azından süreli tetikte, güvensiz, çatışmaya hazırdırlar. Doğal hal, hükümet öncesi hal, savaş halidir. Doğal hal böyle feci iken insanlar haliyle daha iyisine geçmek isteyeceklerdir. Hobbes'a göre bir araya gelecek ve kendilerini temsil edip yönetecek, makul yaşama fırsatı ve güvenlik sunacak bir egemen, mutlak otorite üzerinde anlaşacaklardır.

Ortada, doğal haldeki bireylerin ne demeye herhangi bir anlaşmaya uymada birbirlerine güvenecekleri türünden bir sürü muamma var. Ama gelin biz hükümetlerin nasıl doğduğuyla uğraşmayalım. Şu anda bir devlet içinde yaşıyoruz. Demokratik yoldan seçilmiş bir hükümetimiz bulunduğunu varsayalım. Ancak demokrasi seviyesi ne olursa olsun, yapabileceklerimizi belirleyen ve kısıtlayan yasalar mevcut. Bu yasalardan bazılarını bir takım ahlaki veya dinsel ilkeler yüzünden onaylamayabiliriz.Bazılarından sırf istediklerimizi elde etmemizi engelledikleri için hoşlanmayabiliriz. Genel mesele şudur: Herhangi bir hükümet bize hangi yetke ile hükmeder?

Pratik yanıtlar verebiliriz: Yasalara uyarız çünkü uymamanın sonuçlarından ürker, para veya hapis cezası alma riskine girmek istemeyiz. İtaat, yaşamlarımızı elimizden gelen en iyi şekilde sürdürebilme hedefine bakıldığında yapılacak rasyonel şeydir. Fare mi yoksa insan mı sorusuna bazılarımız ciyaklayıp peynire uzanarak yanıt verme eğilimindedir. Kanunun dokunaçları ve polisin upuzun kolu devreye girdiğinde çoğumuz daha da ciyaklayabilir. Hattı zatında genel itaatkarlığımız kapsamında birbirimizi koyun misali izleyen biz fareler, koyunlara benzeriz. Elimizdeki muammaysa itaat etmemekle başımıza bir şey gelmese bile yasalara itaati yapılacak doğru şey kılanın, eğer varsa, ne olduğudur.

Çoğumuz devletin varlığından fayda görür: Vergi ödeme karşılığında başkalarından korunur, eğitim ve tıbbı hizmet alırız. Yasayla, yasasız halimizden daha iyi yaşarız. Haliyle bu faydaları sağlayan yasalara, bu faydalar karşılığında itaat etmek zorundayızdır. Bu görüşe derhal yapılacak bir itirazsa yasalara uyma gerekliliğinin toplamda fayda görmeyenlerde işe yaramamasıdır.Sonuçta önemli sayıda insan kötü şartlarda yaşamakta, barınacak yer bulamamakta, devletin sağladığı faydalardan yoksun kalmakta ve kalmayanlar tarafından görmezden gelinmektedir. Neden yasalara uysun bu insanlar peki? Ayrıca toplumun üst kesimlerindekiler aldıklarından çok daha fazasını verdiklerini öne sürebilirler. Bunu söylerken muhtemelen daha fazla şeye sahip olmalarının toplumun istikrarından ve sıklıkla miras yoluyla devralınan eşitsiz miktarların korunmasından geldiğini unutmaktadırlar.

Toplamda devletin varlığından fayda görsek bile bu durum, fayda sağlayana karşı herhangi bir yükümlülük taşıdığımız çıkarımına varmaz. Yasalara uyma karşılığında sağlanan faydaları kabul edeceğimize dair imza mı attık sanki? Biri bize içki ısmarlarsa karşılığında biz de ona ısmarlamak zorunda mıyız?

Yukarıdaki imza atma meselesi bizi bir başka yola, toplum sözleşmesine giden yola sokuyor: Devleti ve yasaya itaatimizi meşru kılan, var olan kurguya rıza göstermiş olmamızdır. John Locke ve Thomas Hobbes gibi bazı filozoflar tarihte bir takım bireylerin kendi hayırlarına hareket eden bir otorite tarafından yönetilmek üzere sözleşmeler yaptıklarını ve bu durumun bugünkü toplumlarımıza varan yolu açtığına inanmışlardır. Tabii tarihte böyle olayların yaşandığına inanmak için makul bir neden mevcut değildir. Yaşanmış olsalar bile bugünle ne denli ilgilidirler, bizi, bugünü ne kadar bağlarlar? Bizler yüzlerce yıl önce buralarda değildik, dolayısıyla da herhangi bir sözleşmeye imza atmadık.

Bu görüşe yanıt babında bugünkü yaşamlarımızda bahsedilen rızaya işaret eden özellikleri saptamaya bakabiliriz. Devlet hizmetlerinden faydalanıyoruz: Mesela Locke, Kral Yolu'nu bedava kullanıyoruz ki bu da devlete sözsüz rıza gösterdiğimiz anlamına gelir, diyor. Öyle midir peki? Bir ülkede yaşıyor, olanaklarından faydalanıyor olmamız doğrudan rıza gösterdiğimiz anlamına gelmez; hem sonuçta diğer seçenekler nedir? Kabulleneceğimiz yasalara sahip ülkeler bizi kabul edecek midir? 

Kendimizi okyanusun ortasında bir gemide bulmuşuz ve kaptan kalkmış, canınız isterse gidebilirsiniz diyor: Böyle bir durumdayız.

Sıklıkla rasyonellik imdada çağrılır. Doğru, herhangi bir özgün toplumsal sözleşmeye imza atmış değiliz. Doğru, toplumumuz içinde kalışımız rıza oluşturmaz. ama gelin, rasyonel olduğumuzu, henüz bir toplumda olmadığımızı ve toplumun yasalarını yaratma gereği duyduğumuzu varsayalım. Bir de cinsiyetimizden, ırkımızdan, becerilerimizden ve toplumda, şansla veya yeteneklerimizle muhtemel varabileceğimiz konumdan bihaberiz diyelim. Böylesi "ilksel" bir konumda, aramızda her şeyin adil olduğu "bilmezlik perdesinin" ardında düşünüşümüz, bireyliğimiz sürse bile, başkalarının çıkarından ayrılan kendi çıkarlarımızca zedelenmeyecek, ortak rasyonelliğimiz ve çıkarlarımız, adil yasaların, adil faydaların ve hakların hangileri olduklarını görmemize yol açacaktır. Bilmezlik perdesinin ardından temel özgürlüklere izin veren, bireyler arasından alakasız nedenlerle ayrımcılık yapmayan ve işler kötüleştiğinde sosyal yardım sağlayan bir topluma rıza vermek rasyonel görünecektir. Sonuçta bilmezlik perdesinin ardındayken azınlık gruplardan mıyız ya da dara mı düşeceğiz, bilmemiz mümkün değildir. Toplumumuz ilgili özelliklere sahipse perdenin ardından rıza göstermek rasyonel olacağından bugünkü itaatimiz, bu hipotetik görünen sözleşmeye hipotetik rızamız meşrudur.

Bu görüşe verilen alaycı yanıtsa toplum sözleşmelerinin üzerlerine yazılmadıkları kağıtlara bile değmedikleridir. Hipotetik rıza, rıza değildir. Ancak alaycı, esas meseleyi ıskalamaktadır: Meşru kılmalarda hipotetik yaklaşımların bihakkın yeri vardır. Mesela neden adamı tüm itirazlarına, onca debelenmesine rağmen tınmadan uçurumun kenarından yukarı çektiniz sorusuna, "Çünkü sarhoş olmasaydı uçurumun kıyısından çekilmeye, ölümcül düşüşten kurtarılmaya razı olurdu," yanıtı gelecektir.

Bilmezlik perdesine, rasyonelliğe ve hipotetik yaklaşıma başvurmak da kendi içinde yeni muammalar doğurur yalnız. Böyle bir perdenin ardındaki rasyonellik nasıl bir şeydir? Mesela, özgürlüğü daha yüksek vergilendirme isteyen sosyal yardımdan üstün tutmak rasyonel midir?

Devlete genel itaat konusunda hangi gerekçe sunulursa sunulsun kimi zaman ahlaken itaatsizlik etmek durumunda kalırız. Örneğin, çok çok fazla insan, yasalar yerine vicdanlarına başvursalardı hükümetler eliyle kurulmuş pek çok gaddarlık önlenebilirdi. Çok çok fazla insan fare-koyun işine girmek yerine insanlığının farkında olsaydı...

Yalnız unutmayın, tüm bunları söylemek benim için, sizin bunları okumanız kadar kolay: Büyük olasılıkla siz de benim şu anda yaptığım gibi rahatça oturuyor, ayağa kalkıp taşın altına el koymuyor ya da ağır şartlar altında dişiniz tırnağınızla mücadele etmiyorsunuz. Dünyadaki milyonlarca kısmetsizden uzağız -ki onların hayatları sahiden pis, acımasız ve kısa...

Bir Pazar(tesi) Gülümsemesi...

"Geçtiğimiz senelerden birinde, yazın sonlarına doğru, yaşananlardan pay çıkaralım düşüncesiyle oturup yazmaya başladığım, sonrasında 30-40 sayfaya ulaştırmayı başarıp bir kenarda uyumaya bıraktığım, kusmuk analizli, kişilik teşhirciliğini uzun cümlelerle (belki biraz da sıkıcılaşarak) anlattığım küçük hikaye-günce tadında bir karalama topluluğundaki yazılardan biri bu. İçinde o kadar da ilginç şeyler yok aslında... açık olmak gerekirse havanızda değilseniz hiç bulaşmayın derim, bu ara çok küfür yiyorum zaten. :) Ben yine de yazdıklarımın bir kısmını burada yayımlayıp teşhirciliğimi doyurayım ve içim rahat etsin olur mu? Seviliyorsun okuyucu..."

______________________________________________________

Belki de o gün canım çok sıkıldığından belki de hazır araba var düşüncesiyle "Hadi fuara gidelim mi?" teklifine bir anda evet dedim… Dediğim anda başladı pişmanlık hallerim. Sandım ki bir kot pantolonu 20 dakikada giyebilmek hevessizliğimin göstergesi olur, biri de çıkıp “İstersen gelme sen, keyfin yok gibi.”der. Ama hayat dilediğimiz şeyleri…neyse.  Duyduğum tek cümle “Hadi çabuk ol Mimi.”den ibaretti…

Böyle cümbür cemaat bir yerlere gitmeyi sevmem ben. En fazla 3 kişi ki bu 3 kişi sadece arkadaşsa kabulümdür. “Şu ikisi sevgili de peki diğerinin ne işi var burada.”cümlesini çok sık kuran biri olarak, asla sevgili olan kişilerle bir yerlere gitmem. Bir de bu sevgili kişileri olur olmaz zamanlarda, aşklarını elalemin gözünün içine soka soka yaşarlar falan, gıcık olurum, o an kafa gömesim gelir ikisine de... Gerçi kafa atmayı bilmiyorum ki bilsem ne olacak, şiddet düşüncesini eyleme döken biri olmadım hiçbir zaman, daha doğrusu olamadım, beceremem çünkü…neyse.

Kalabalık yerleri sevmiyorum. Festivaller bir yana (çünkü orada müzik var ve müzik insanın kendini dünyadan soyutlamasına en büyük yardımcıdır), fuarlarmış, partilermiş, barlar, kafeler… hatta sinema salonlarını bile sevmiyorum. O yüzden vizyondan çıkmak üzereyken giderim filmlere, özellikle küçük salonlardaki filmleri izlerim ve genelde tek başıma olurum. Çok film izledim öyle, salonda bir tek ben, istediğim yere oturup, sesli yorumlar yaparak falan filan… Ablam bir keresinde kalabalıktan korkmak diye bir hastalık olduğunu anlatmıştı. Önce kalabalık korkusuyla başlar, sonradan sokağa bile çıkmaya korkar olurmuş insan. Benim ki korkudan ziyade etrafımda fazla insan olmasından sıkılmak ve bazen de iğrenmekle ilgili.

İğrenmek derken; kalabalık yerlerde en az 3- 5 iğrenç insanla karşılaşıyorum ben, mesela Üsküdar’dan Beşiktaş’a geçerken, motorda başım ya eğik oturuyorum ya da direkt denizi izliyorum, çünkü bir keresinde hava rüzgârlı diye içerde oturayım demiştim ve kapının yanında ki yerlerden birine oturmak zorunda kalmıştım, ordan herkesi oturuş şekline varıncaya kadar açık seçik görebiliyorsunuz ve ne yaptıklarını izleyebiliyorsunuz falan. İnanmazsız ama en az 2 kişiyi burnunu karıştırırken gördüm. Küçük sümüklü veletlerin burnunu karıştırmasına lafım yok, onlara yakışan bir eylem bu, hatta kendi burnumu karıştırsam falan hiç ama hiç iğrenmem, cidden. Ama eşek kadar heriflerin burunlarıyla, sondajla çalışma yapar misali ilgilenmesi pek de hoş bir manzara değildi. Herhalde en arkaya oturan insanlar görünmez falan olduklarını sanıyorlar. Her neyse, kalabalık mekânlar pek tercih etmediğim yerlerdir. Böyle yerlerdeki insanlar ya etraftakilerden enerji alıp oldukları gibi davranır ya da rahatsız olup olmadıkları birine dönüşürler. Bence iki durumda felaket bir şey.

Fuara niye gittiğimizi hala anlayabilmiş değilim. Yani lunapark zımbırtılarına binmeye can atacak kadar küçük ve manyak değiliz. Ki en son gittiğimizde –sanırım 2 yıl önceydi- herkes bindiği zımbırtıdan zevk almak yerine, oturduğu yerde muhabbet etmeyi seçmişti. Aklımdan bunları geçirirken ayakkabılarımı elime almış olduğumu fark ettim, -bazen böyle şoklar yaşıyorum, kafamın içinde başka şeyler olup biterken elim iş yapmaya devam ediyor ve düşüncem son bulana kadar ne yaptığımın farkına varamıyorum- ayakkabılarımı giyerken baktım annem karşımda duruyor. “Siz de mi geliyorsunuz?”sorumu artık nasıl bir şekilde sorduysam, annemin cevabı “Korkma bu kadar, biz başka yere gidiyoruz.”oldu. Korkmaymış, anlayamıyorum, şaşırmış insanlara neden korkma derler. Belki de benim tonlamadan bir sorun vardır... neyse.

Dedim ya cümbür cemaat bir yerlere gitmeyi sevmem diye, en az onun kadar sevmediğim bir başka şey daha varsa o da; küçük apartman kapısından çıkan insan sürüsünün arabalara doluşma telaşıdır. Böyle zamanlarda mehteran gibi yürürüm ben, yani iki ileri bir geri hesabı. Kim nereye istiyorsa otursun, her haltın yarışını yapıyoruz zaten. Gerçi benim yerim bellidir, sürücü yanı… Nadir durumlar dışında bu hiç değişmez. Hem iyi bir yol arkadaşıyımdır hem de az biraz müzikten anlarım. Sürücü yanı benim gibi insanların olmalı sadece. Mesela bıdır bıdır konuşup her dakika radyo ile oynayan tipler vardır, hiç sevmem onları , sinir olurum onlara. Ya da hiç konuşmayıp susanlar vardır, onlar da moral bozarlar, insan acaba ne konu bulsam da konuşsak diye düşünür yol boyu, gerçi konuşmadan da seyahat edilebilir ama insan olmanın kötü yanlarından biri işte, yanımızda biri varsa hep konuşma ihtiyacı hissederiz ki yanımızdaki tanıdığımız biriyse eğer bu ihtiyaçtan da öte bir şeydir. Tanımadığımız insanlarla bile uzun süre yan yana kalınca konuşma isteği duyarız, ya da ben duyarım. Yani otobüs yolculuklarında bile yanına oturduğum kişiye en azından bir merhaba derim ben. Fırına gittiğimde de ilk olarak iyi günler diye başlarım söze. Konuşmayı seviyorum ben, özellikle de uzun süreli ilişkiler kurmayacağım yabancı insanlarla konuşmayı onlara sorular sormayı seviyorum…

Yavru kedilerle oynayarak oyalandığım için annemlerin arabası bizimkinden önce hareket etti. Neden insanlar yola çıkarken dışarıdaki tanıdıklarına korna çalarlar anlamam, istem dışı bir davranış olsa gerek. Yani zaten arabaya binmeden önce “Hadi görüşürüz, dikkatli kullanın...” vs vs... zırvaları sıralıyorsunuz, bir de neden kornaya basıyorsunuz anlamıyorum, hem de akşamın dokuzunda, etrafta tek bir çıt bile yokken… Zaten en sevmediğim şey balkonlardan bakan insanlardır. Ne gereksiz bir aktivitedir balkonda oturup aşağıdaki insanların ne yaptığını izlemek. Yani bence suç falan sayılmalı. Meraklı milletiz zaten, sen de o kornaya bas, bas ki tam yerimiz belli olsun karanlıkta, fısır fısır arabamızın modelini, giydiğim tişörtün rengini konuşsun balkondakiler. Konuşurlar biliyorum çünkü ben balkondan bakıyor olsam konuşurdum. Amaç o zaten, aşağıdakiler ne yapıyor, ne ediyor, nereye gidiyor, ne giymiş… “Işığı açmasanız bile orada olduğunuzu biliyorum, boşuna kıpırdamadan durmayın, bir tarafınıza kramp falan girecek…” beynimin beni şaşırtmasını seviyorum. Ama komşularla hiç bir muhabbetimiz olmasa bile ters düşmemek gerekirdi sanırım...neyse.

Öne oturduğunuz zaman arka taraftaki muhabbeti duyamazsınız, aynı şekilde arka taraftakiler de ön tarafı duyamaz. Yani yüksek sesle konuşulmazsa eğer sadece tek tük kelimeler duyarsınız falan. O yüzden en iyisi müzik dinlemektir. Yol için hazırlanmış özel bir playlistiniz yoksa radyonuzun zevk sahibi djlerin olduğu kanallara ayarlı olduğundan emin olmalısınız. Ben genelde radyo dinlemekten yanayımdır, özellikle de old school parçaların çalındığı frekansları ayarlarım. Zaten daha ben dünyada yokken güzel müzik yapılıyormuş, hep kıskanmışımdır, hala da kıskanırım… Müzik konuşmayı severim, yani demek istediğim bestekâr falan değilim tabi ki de, benim ki başkalarının yaptığını övmek, yermek falan filan… Öyle belli kişleri/grupları seven insanlardanımdır bende, değişmez kriterlerim yok ama bir kez beğendiysem dinlediğim şeyi, sahibinin peşini bırakmam. Gerçi “Tüm parçalarılarını seviyorum , bir tane bile kötü parçası yok.”dediğim birileri olmadı şu ana kadar. Olacağını da sanmıyorum. Abartmayı sevmem ben. Yani en azından başkalarını abartmayı sevmem. Hem insan dediğin illa bi şeyleri yanlış ya da eksik yapar, fazla üstünde durmaya gerek yok yani.

Eskiler diyordum. Eski olan her şey iyidir bence, yani tabanı delinmiş ayakkabı vb.den bahsetmiyorum sonuçta. Gerçi salakça bir düşünce bu benim ki. Yani bundan yirmi sene sonra bugünün müzikleri de eski olacak… Neyse işte, demek istediğim ulaşamayacağımız zamanlara ait olan her şey güzeldir. Zamanımızda olanlarla uğraşmak zor iş. Bir kere etki etme şansın var çünkü sende aynı zaman içerisindesin, kaçamıyorsun, bahane üretmek zorundasın ama her zaman kolay değil bahane bulmak... Boş ver yani kafa yormaya değmez. Zaten herkesin eski özleminin altında yatan olay bu bence. Uğraşmak yerine olmuş bitmişle idare etmek yani.

Bence insanlar belli bir yaştan sonra ailesinden görüşmek istedikleri ve istmedikleri şeklinde bir ayrım yapmalı ve bunu uygulamalı. Aile derken tüm akrabalarınızdan ve hatta akrabalarınızın etkileşim içerisine girmek zorunda kaldığınız akrabalarından bahsetmekteyim. Bence herkesle etkileşim içinde olmak zorunda bırakılmanız insan haklarına aykırı bir eylem sayılmalı. "Tamam sevme ama saygı duy, terbiyesizlik etme, bir merhaba de halini hatrını sor...vs." anneniz veya babanız veya sizden büyük en yakın aile bireylerinizin, sizi bu şekilde taciz etmesi yasalar ile suç sayılır hale getirilmeli. Gerçekten bunun için gönüllü olarak çalışabilirim. Ya da çalışmam birinin bunu benim yerime yapması gerçekten daha işime gelir.


.
.
.
.
.

__________________________________________________________________

Başlığa selam yollamak için buradan buyrun.
Fotoğraf: David Bowie, Hunky Dory albüm çekimlerinden en sevdiğim kare, yıl 1971.

Hadi biraz kusalım...

Ben çoook yedim bu akşam. Mide bulantımın asıl nedeni bu. Eğer biri(leri)yle yemek yiyorsanız ve bir muhabbet dönüp duruyorsa salata tabaklarınızın üstünden sekerek ve siz o muhabbeti katılmayı bırakın duymak bile istemiyorsanız, ağzınızı "doldurmak çiğnemek, yutmak ve tekrar(artık masada ne kalmışsa)doldurmak" eylem zinciri ile meşgul etmek yapabileceğiniz en masumane şeydir. En azından zararlı çıkan tek taraf siz olursunuz.

Biri hala sevgili Guevara'dan alıntılar yaparak günümüz düzenini eleştiriyorsa, bir diğeri Lennon vari sözlerle barışın mümkün olduğunu zırvalıyor ve bir başkası çözümün McCandlessvari bir kaçış olduğunda diretiyorsa, en kötüsü de sen oturmuş bu insanların hala dinlemeye değer fikirler ortaya atabileceklerine kendini inandırmaya çalışıyorsan.......

En iyisi şarabının son yudumunu da içip hesabın kendine ait olan bölümünü masaya bahşişle birlikte bırakıp "artık kalkmam lazım işim var akşama, hadi görüşürüz iyi kalın." diyerek karşıdan uçup gelebilecek herhangi bir soruya ya da sorular kümesine maruz kalmadan mekanı terk etmektir. Ben öyle yapıyorum. Zaten o yüzden uzun süren iyi arkadaşlıklarım yok. Böyle olacaksa, olmasın da...

Şimdi bakın güzel insanlar. Gerçek dediğimiz şey kişiden kişiye değişebilecek bir olgu değil. Yorumlama farkı kırmızının kırmızı olduğu gerçeğini değiştirmiyor maalesef. Çok üzgünüm ama bu böyle. Oturup bu acı olay karşısında şiir yazıp ağıt yakabilirsiniz. Pek de hoş olur hani.

Nedir gerçek. Hadi biraz daha kusalım, rahatlayalım bir nebze...

Gerçek, eğer sen milli duygularla bir şeyleri gurur meselesi yapacak kadar içselleştirmişsen, hala feysbokta Mustafa Kemal'e hakaret içeren sayfaları şikayet edelim yayınları yapıp arkadaşlarını örgütleme amacındaysan veya ermeniler eurosikyon videomuzun altına küfür edip durmuşlar cevap verelim beğene tıklayalım kafasındaysan ya da hala karşıma geçmiş burası Türkiye herkes türkçe konuşmak zorunda diyorsan, ya da vatan millet sakarya mottosuyla yaşıyorsan, süpersonik kanal projesini sırf taraftarı olmamayı seçtiğin adamlar "tekrar" gündeme getirdi diye sikkodan bu yeaa diye nitelendirebiliyorsan, aşkı kadın ve erkek yaşayabilir sadece diye sınıflandırıyor ve "ben kimsenin özgürlüğüne karşı değilim yeaa, sadece rahatsız oluyorum işte bu da benim en doğal hakkım" diyebiliyorsan ve bu rahatsızlığını dile getirmeyi erdem veya özgürlük sayabiliyor bir de anasını satayım, ciddi ciddi bu fikrin arkasına geçip savunabiliyorsan, standart internet kullanıcısı olmayı "engellenmemiş olmak" sayabiliyorsan, değişen bir şey olmayacak deyip "şimdiki gibi" den memnun olabiliyorsan, en fazla twit atıp sosyal ağlarda protesto etmekle yetiniyorsan bir şeyleri ve hala annen baban seninle aynı fikir de değiller diye onlardan uzaklaşıp kendine yeni adresler arıyorsan....

Hayatın boyunca tek bir kutsal kitabı okumadan ateistim ben diye ortada geziyor ve insanlardan özür dilemeyi zayıflık sanıyorsan, kendine yediremiyorsan bir şeyleri yanlış nitelendirebilmiş olabileceğini...

Gerçek senin için, senin gibiler için zaten bir anlam ifade etmiyor demektir. Çünkü sadece senin gibilerle mutlu olabiliyorsundur, sadece senin gibi düşünenlerin zeki olduğunu sanıp doğru söylediğini kabul ediyor, dünyanın herkes aynı şeyleri sever, düşünür ve yaparsa yaşanır bir yer olacağına inanıyorsundur, farkında bile olmadan ve bunun cennetvari bir yaşam olacağı yanılgısındasındır, maalesef.

Şimdi aziz gugıla git, gerçek nedir diye yaz ve kendini çook şanslı hisset.

Bu Bir Mimi Wonka Çıkarımıdır.

Gece 3 olmuş, saatler geçiyor sabah olacak malum.

Gece yarısını biraz geçerken film izlemeyi planlıyordum ki televizyonu açma gafletinde bulundum, hava durumuna bakmak için. Zapping mahkumları gibi hava durumu ararken Bayülgen acaba ne yapıyor bu gece diye merak ederek Disko Kralı'nda duraksadım. Ve tüm konuklara hayran kaldım izlemeye devam ediyorum güzel güzel...

Şimdi kimseye laf atmak ya da birilerini eleştirip prim yapmak gibi bir amacım yok. Ki zaten ne ünlüyüm ne de gazetelere hakkımda haber yaptıracak kadar zenginim, prim kelimesi cümleyi tamamlamak için kullanıldı yani. Her neyse söylemek istediğim şey; şu programa üniversitlerinin adıyla konuk olup İsmail YK parçalarına eşlik eden Atilla Taş "bu fasulyaaae yeddi buççuk liraaeee" derken dans eden ve Metin Türkcan içler acısı sesiyle 40 küsür yılına ihanet ederken kafa sallayan genç insanlar yok mu? Oyuncu olan herkesin kafadan oscar kazandığını düşünen bir hanım kızla, başarırım sandığı bir işi yüzüne gözüne bulaştırdığını düşündüren hayalleri yıkılmış karikatüristi dinlerken "cool olma ve diğerlerine akıl öğrettiğini sanma" notları tutan bukalemun mizaçlı, öğrenci kimlikli insanları diyorum.

Hani Elif Şafak hanımın bir programda sorulan soruya cevap olarak yarınlarımız için bu ülkenin üniversite gençliğinden umutlu olduğuna değindiği konuşmasının özneleri olan gençler... Teoman'ın "o salaklar..." diye özetledikleri, üniversiteliler...

Hah işte o gençler ki çoğu benden en az 3-4 yaş küçüktür, kelimenin cuk oturup anlamını zenginleştirdiği haliyle ne kadar "boş"lar fark ettiniz mi? Bu geceki programı izleyip izlememeniz konu değil tabi, sadece bu gecenin Disko Kralı bahsettiğim konu hakkında bir şeyler yazmamı sağlayacak kadar etkiledi beni. Bayülgen'in cumartesi geceleri eğlenmek içindir mantığıyla hareket ettiğinin farkında mısın deyip, stüdyoya umarsızca eğlenmeye gelmiş gençleri boş olmakla itham etmemim yanlış olduğunu düşünüyorsunuz belki de.

Benim anlayamadığım, hayata karşı duruş, olaylara bakış ve seçilen yolda geliştirilmeye çalışılan kişilik sırf cumartesi akşamı dışarı çıkıp eğleneceğim diye bir kenara atılan, 3 saat için görmezden gelinebilecek değerler midir? Özellikle ülkenin genelini oluşturan popülasyon için?

Jenerasyonuma ihanet sayılacak sözler ediyorum sanırım.

Okan Bayülgen'i severim, sevmeyi boş verelim saygı duyarım, kopmak istemediği işinde çabalıyor yıllardır. İşini iyi yapıyor diyemem belki ama benim kanaatim de pek kimsenin umurunda olabilecek bir değerlendirme sayılmaz. Geçmişimle bugünümün arasında zerre kadar benzerlik olmadığının kanıtıdır sanırım artık bu programı beğenmiyor olmam. Bu cümlenin kiminiz için açık bir hakaret olabileceğinin farkındayım ama benim için içimi rahatlatan güzel bir tespit.

Kısa kesip şunu sormak istiyorum, sizce de "bu ülkede......" diye başlayarak cümleler kuran ve sistemde eksik/yanlış gördüğünü eleştirilen birilerinin (sadece Bayülgen değil) eleştirdikleri eksiklikler sayesinde saygı görüyor olması acınılacak bir durum değil midir?

Ellerinde değişimi sağlayabilecek imkanlar olan insanların "yerinden olmamak, rahatını kaçırmamak" için halk bunu istiyor demesi ne büyük bir ihanet.

Gençler umarsızca eğlenirken dul kadınlar ve adamlar tekrar evlenip mutluluk oyunu oynuyor, biz de haberlerde şirinleri görebilme hevesindeki uslu çocuklarız işte.

Görüşmek üzere okuyucu.

Bazen elinize dvd kutularını alıp izlemek istediğiniz filmi seçmeye çalışırken fark edersiniz ki görmek istediğiniz kişiler, ortak olmak istediğiniz sorunlar, derin derin iç çektiren romans o kutuların hiç birinde değildir. Durup artık sayısını bilmediğiniz ve bir kitap gibi dizdiğiniz kutulara ve yuvarlak plastik dağınıza bakarsınız. Kült filmler, başkaları tarafından 100 yılın en iyi aşk hikayeleri seçilen ve gerçekten sizin de çok sevdiğiniz eserler. Yok, izlemek istediğiniz film orada değil. Bilgisayarınıza koşup acaba gözümden kaçan bir şeyler kalmış mı diye dosyalarınızı altüst edersiniz. Hali hazırda inmekte olan bilim kurgu ve avrupa filmlerine bakarsınız ama ı ıh, izlerken sizi koltuktan fırlayıp amaçsızca yürümek için koridora yöneltecek hikaye orada yoktur.

Son çare animasyonların bulunduğu rafa koşarsınız, gecenin saat 3'ü dür ve perdesiz pencerelerinizden sizi izleyen dağlara bakarsınız bir an, durup "bu saatte herkesin uyuyor olması ne büyük bir hata" diye söylenirsiniz. Kutulardan hayır gelmez asetat kalemi ile süslenmiş dvdlerinize uzanırsınız. En son izlemiş olduğunuz muhteşemlik geçer elinize ilk. En sevdiği renk kahverengi olan bir adet Mary ve çikolatalı sandviçin gerçekliğini doğrulayan Max vardır elinizde. Filmi size öneren arkadaşınızı düşünüp "aferin lan" diye geçrirsiniz içinizden, bu kadar basit bir şey için minnettar olursunuz.

Ama maalesef görmeyi istediğiniz şey bu da değildir. Elinizdekileri bırakır ve annenizin deri kanepesine atarsınız kendinizi bir un çuvalı gibi. Sonra beyninizde, "şu kanepeye kendini bırakıverme şöyle, bir yerin çıkacak bir gün" cümlesi yankılanır. Yapacak bir şey bulamaz ve telefonunuzu aramaya başlarsınız, ev telefonundan kendi numaranızı ararsınız umursamazlığınızın doruk noktasındaki alet dün akşamdan beri kendisiyle ilgilenmediğiniz için size küsmüş, şarjını bitirmiş ve kendini kapatmıştır.

Öylece karanlıkta oturursunuz pc ekranından gelen ışığa aldırmadan. Kalkıp kahve yapmak, yarım kalan kitaplarınızı karıştırmak, telefonunuzu aramak, televizyonu açıp bayat bir program izlemek, ders notlarını temize çekmek ya da gidip uyumaya çalışmak saat 3'ü biraz geçiyorken elinizde kalan seçeneklerinizdir. Ve gidip kahve makinesini çalıştırmayı seçersiniz. Kahve olana kadar buzdolabının üstündeki magnetlerle oynarsınız hala 8 yaşındaymış gibi.

İşi yiyecekleri bozulmadan korumak olan aletin siziznle konuştuğunu düşünün şimdi. Hem de hiç yabancı olmadığınız bir kaç cümleyi tekrarladığını.

Duygularınız var mı? Bu duygularınızı doğru ya da doğru olmayan biçimlerde belirlemenin yolları vardır. Bir iç dünyanız var mı? Kimsenin değil, kendi sorununuzdur. Heyecanlarınız var mı? Boğun onları. Güçlükleriniz varsa sessizce çözümlemeye bakın der 10 Emir'den biri...

Lanet olsun! Ben kendi sorunlarım hakkında konuşmak istiyorum.

15dakika kadar da mutfakta oyalanmış olursunuz ama hala içinizdeki boşluk dolmaz, canınızın istediği şey çok sevdiğiniz kahveniz de değildir çünkü. Bir şeyler istediğinin farkında olan ama istediği şeyin ne olduğunu bulamayan insanlar kadar salak yaratıklar olmaz diye kendi kendinize konuşursunuz, dünyada ki en değerli maddesel varlığınıza doğru uzanırken. Tekerleği şöyle bir çevirirsiniz şans oyunu oynar gibi. Karşınıza çıkan şey kahvenizden kocaman bir yudum alıp yanan ağzınızın keyfini sırıtarak çıkarmanıza neden olur. Albümü açıp aradığın parçayı bulursun, sesi sonuna kadar açar minicik kulaklıklarından çıkan sesin bütün odayı sardığını fark edersin. Gecenin sessizliğinin harika bir şey olduğuna karar verip bu sefer de diğer insanların sen kendi kendine bu kadar eğlen diye uyumayı seçtiklerini düşünürsün.

Bu kadar ukalalık sana bile fazla gelir ama keyfin yerindedir, ne istediğni bulmuş olmanın verdiği sevinçle bilgisayarına koşup aziz gugıla "John Paul and Craig The Beginning, Romance and Sunset Ending" yazarsın... Yüzündeki sırıtış daha da büyürken pek sevgili McDean severlerin senin için oluşturduğu playlistlere ulaşıp 54 adet videoyu sekmelere dizersin tek bir tıkla.

Videolar yüklenene kadar oda aynı şarkıyla dolmaya devam ederken acaba bu garipliklerim biraz daha büyüyünce geçer mi diye düşünüyordum. Sonra 23 yaşında olduğum ve 4 ay sonra 24 olacağım gerçeğiyle yüzleştim. Hala derslerini lisedeki gibi asan bir öğrenciydim, hala birilerine kafa tutmak hayattaki en değerli amacımdı, hala gelecek planlarımda para kazanıp kariyer yapmak yoktu ve hala soundtrack yaşamaya devam ediyordum. Kafamın içindekiler tüketilen zamandan daha öteydiler. Ve bütün bunlar o kadar gereksiz ve değersiz gerçekliklerdi ki...

Şimdi herkes benimle bilikte tekrarlasın, yüksek sesle okuyun ki sesiniz kelimelere hayat versin ve asla unutmayın söylediğiniz şeyi. "Aradığımız dünyalar asla gördüklerimiz olmamıştır; ne de pazarlığını yaptığımız dünyalar, satın aldıklarımız..."

İşte bu kadar basit.

Geçenlerde, karşımda otururken varlığına katlanabildiğim bir kaç arkadaşımdan biri, çok açık bir şeklide "senden adam olmaz" dedi. Önce durup gülümsedim sonra ağzından çıkan her kelime harf harf içime kazınan bir başkasına "bizden adam olmaz" dedim. O da saat tam 3.11 iken "bizden adam olur, asıl bizden adam olur!" dedi ve ben amaçsızca ayağa kalkıp koridorlarda boş boş dolanmamı sağlayacak hikayeyi izlemeye başladığım sırada o da yatağında dönüp uyuyamamaya devam etti.

Not: Fotoğrafı aziz bing'de dolanırken buldum sahibine saygılar.

Bu yazı Mimi Wonka tarafından 16.30 sıralarında odası Feeling Good ile dolup taşarken karalandı.

Leningradskoye Optiko Mechanichesckoye Obyedinenie

Lomo akımı diye birşey var malum, fotoğrafla az biraz ilgilenen herkes bilir. Yine de biraz aşinalık için bakınız: The First Photo Bender

Bir zamanlar ben henüz lisedeyken (5 yıl öncesi) lomo ile fotoğraf çekiyor olmak demek farklı bir kültüre ait olmak demek sayılıyordu. Gel gelelim ben bu lomoları abartıldığı kadar ilginç bulmamakla beraber, film banyosu zorunluluğu nedeniyle meşakkatli bulur " polaroid makineler daha iyi" derdim.

Sonuçta lomo ile çekilen fotoğrafların herhangi bir eleştirel yanı olmazdı ve bu nedenle "karmaşık sanat fikirleri olan aşmış, sorunlu sanat aşığı gençlerin" bir nevi kimlik kartı sayılırdı. Sanırım hala da öyleymiş. Derinlik, kavrayış, ışık vs vs. lomolarda önemli değildir, hatta eliniz titrerken çektiğiniz fotoğraf farklı bir sanat akımının temsilcisi sayılabilir. Zaten lomo ile çekilen fotoğrafın olayı hatalı olmasındır. Şimdinin fotoğraf programlarıyla, dslr ile çektiğini fotoğraflarınızı sanki lomo ile çekilmiş gibi gösterebilirsiniz. Ki daha ucuz ve daha pratik bir yoldur bu. (ben yapıyorum çünkü)

Fotoğrafı sanat akımlarına heba etmek ne kadar doğrudur tartışılır, gerçekten çok basit bir makineyle harikalar yaratılacağı gerçeğinin farkında olmak lazım tabi. Fotoğraf çeken adamın "fotoğraf bir sanattır evet ama kişisel bir sanattır" demesi gerekir her şeyden önce. Deklanşöre kendiniz için bastığınız gerçeğini unutup bir yerlere ait olmak isteği ile fotoğrafla ilgilenmek... Bilemiyorum, bazı şeylerin kalıplaştırılmaması lazım bence. Lomo makineleri "belli bir statüsü var yahu" deyip alan insanların olduğu gerçeği beynimi yoruyor, gerçekten.

Bu arada bende Lomo almak istemiştim 1-2 yıl önce, çünkü adam gibi bir polaroid bulamamıştım. Biraz da var olan makinelerime bir kaç tane de farklı bir şeyler eklensin isteğimle alakalıydı bu. Hocalarım bu makinelere en fazla 40 lira verilebileceğini ki bu paranın bile çok fazla olduğunu söylemişlerdi. Nedense her gittiğim yerde 80-200 arası değişiyordu fiyatlar ve Çin malı olup olmadığı da belli değildi. Duyduğuma göre (bugün konuştuğum arkadaşlarımdan öğrendiğime göre) hala aynı şekilde devam ediyor Lomo'nun olayı. Liseli gençlerin deliler gibi kapıştığı bir makine olup ayağa düştüğünü iddia eden bir Lomo aşığı arkadaşım üzülerek katıldı konuşmaya ve "herşeyin de bokunu çıkarıyorlar zaten" diyerek son noktayı koydu sanırım.

Bense hala polaroid makineleri savunuyorum, nostalji polaroid makinedir diyorum. Yeniden piyasaya sürülüp genellemelere konu olmadan alacağım bir tane.

Geçen Gün Bi Film İzledim vol.1

Başlarken;

*
Bu yazıyı 26 Mart'ta yazmaya başladığımı ve geçen gün bitirdiğimde dilimden dökülen "ohaaaaa" nidalarımın, babamın gazetesindenkafasını kaldırıp "sen çocuk musun kızım, ne bu garip garip tepki vermeler" demesine neden oldu gerçeğini sizlerle paylaşmaktan çekinmiyorum. Gerçekten sadece izlediğim filmleri yazmak yerine bir çok başka şeyi de araya sıkıştırdığım için yazı blog sayfasının tamamını kaplar durumdaydı. Parça parça yayımlamaya karar verdim, o yüzden artık yeni bir volume serisine sahibim, blogger alemine hayırlı uğurlu olsun.

.
.
.


Çok güzel filmler çekiyor elin gavuru. Karşımda "şans tanınsa bizde yaparız ki.." diye arsız çocuklar misali tepinme. Rica ediyorum hemşerim, canım yönetmenim senaristim, olmuyor kabul et, sende farkındasın bunun. Tekrar izleyeyim dediğim Türk yapımı film çok az gerçekten ve bundan dolayı üzüntü duymuyor da değilim. Neyse...

Selam ben Mimi, şimdi size izlediğim bir kaç film ile ilgili düşüncelerimi anlatacağım, şimdiden hepinize ilginiz için çok teşekkür ederim. (okulda sunum yaparken böyle konuşmaya başlayanlar var , sizce de çok sinir bozucu değil mi? Sana ne ben beğenmeyeceğim belki, içimden küfür edeceğim sana, neden en başından teşekkür edip beni rencide ediyorsun ki, pis insan!)

Şu son zamanlarda izlediğim filmlerin (ki açıkcası sinema konusunda çok verimli bir dönemdi benim için) hepsini beğenmiş olmam bana ilginç geliyor. Çünkü genelde ukalalık olsun diye eleştirdiğim saçma şeyler olur. En basiti; "neden o ışığı açmadın, az önce elinde o kağıt yoktu, kelsin sen bizi mi kandırıyorsun, ya bi sittir git tarih oku gel o olay öyle değil, bunu önceden yaptılar, ahaha aynadan kendine baktı salak" şeklinde saçmalarım. Yaparım gerçekten, birlikte film izlediğim insanlara sorsan "yooo Mimi sessiz sakin izler, sallamış bence" diyebilirler. Ama gel ablama sor o sana gerçekleri anlatır.

Neyse başlıyorum artık yazmaya çok zırvaladım gibi.Madde madde yazıyorum, istediğinden başlayabilirsin, not tut sorumlusun bunlardan çıkarsa karışmam.

(ya o değil geçen sene 4.dönemden kalmıştım ya ben abicim, skime geçerim artık o dönemi. Dersler değişmiş de yeni derslerle eşleştirme yapcakmışım da.. Bahane oldu bana sie bırakıyorum okulunuzu dedim, gidip Mimar Sinan'da okumaya karar verdim ki zaten Marmara'ya üniversite demeye bin şahit gerek!)

Slumdog Millionaire / Milyoner Arka Mahalle İti
(bu şeklide çeviririm, süper isim bir film için, kabul edelim)

Everbody loves this movie! Yeah baby i know. Bence de hoş film ama o kadar da ahım şahım değil be hacı. Neden mi değil? Çünkü...

Genç elemanın traji komik yarışma macerasını geçtim de sömürü devletinin hala sömürge olma inadında olduğu havası hakim olmamış mı filme sizce de? Ben mi çok politiğim son zamanlarda benimsediğimi öne sürdüğüm(?) bu apolitik tavrımla, bilemiyorum. Hikayeyi sevdim. Böyle tesadüfler olabilir diyecek kadar hayalci değilim belki ama, hayır çok saçma imkansız diyecek kadar da gerçekçi sayılmam. Görüntü yönetmeninin (Anthony Dod Mantle) başarısını da göz ardı etmeyelim. (ara not: görüntü yönetmenliği deyince en iyileri Tarsem Singh ve Colin Watkinson'dır. Bir de Gregory Colbert var tabi bi de şey var César Charlone, John Toll, Rodrigo Prieto, John Mathieson, Bruno Delbonnel, Conrad Hall ve Guillermo Navarro... üşenmeyin bakın ne işler yapmış bu adamlar)

Bir de bu filmden müzikal olur süper, harbi bak zaten son sahnede onlarda farkına varmış bunun ve kalabalık bir dansçı güruhu ile bitirmişler filmi. Bence olur yani, İngiltere'de falan sahnelerler bunu 2 sene sonra, Mimi demişti dersiniz. Zaten soundtrack çalışmalarını da sevdim. A.R.Rahman'ın (hani NTV'deki ...Ve İnsan programının kafalara kazınan müziğinin sahibi beyefendi) çalışmasıymış. Gerçi dikkat edin genelde bu tür filmlere soundtrack yapan da o dur. Doğu sentezini bilen başka kompozitör yok herhalde diye düşünüyorum. Ya da doğulu doğu müziğini en iyi yapar şeklinde mi düşünüyorlar anlamadım. (peki sence bu ırkçılığa girer mi?....)

Sonuç olarak bir kere daha izlemem ve hatta iyi ki de gidip sinemada izlememişim diyeceğim bir yapım. Hikaye kadere inan insanların çok hoşuna gidecektir, tavsiye ederim.

Bi de şeyi izledim bu film bittikten sonra. This Is England! (sömürülmüşü gördük sömüreni de görelim mi demek istiyorsun Mimi!)

This Is England/İşte Asıl İngiltere Dedikleri Bu
(bu isim çevirileri bana ait, yoksa filmlerin dilimize nasıl adapte edildiğini bilmiyorum)

"Bitti lan, bak bitme n'olursun!..." diye izlediğim film. Evet, Burası İngiltere! Sanırım bu filmi ilk olarak sevgili Turşu izlemişti ve bana haber etmişti bilemiyorum öyle kalmış aklımda. (başka biri söylemişse edit yapar onun adını yazarım) Bitmesini istemediğim yegane filmlerden biri oldu This is England. 80'lerdeki punk akımını ve zaman zaman her ülkenin içine düştüğü en büyük handikap olan ırkçılığa varan milliyetçiliği anlatıyor film. Bilen bilir ingiliz sineması zaten benim için vazgeçilmezdir, esprileri ve en olmadık olaylara bile (mevsimin etkisinden dolayı üzerlerine yapışan soğuk ve donuk bakışlarla ) duygusuz sayılabilecek yaklaşımlarda bulunmaları her zaman hoşuma gitmiştir. İnsanlıktan nasibini almamış ve kendini dünyanın en gelişmiş ulusu olarak gören tek milletin ingilizler olması ve bu yüzden ayrıca ilgimi çekmeleri de ayrı bir yazı konusudur tabi.

Konumuza dönecek olursak beklediğimin çok üzerinde bir dönem filmi olduğunu söyleyebilirim This is England'ın. Biraz A Clockwork Orange, Punk, Faşizm, 80'lerde Pink Floyd dinlemek ve sosyal psikoloji... Filmi izleyip de dönüp kendi milliyetçilik anlayışına bir bakma ihtiyacı duymayan olmayacaktır eminim. Ki bakınız özellikle bizim ülkemizde "ben milliyetçi değilim" diyen adam bunu sırf "ben faşist değilim" demek için dillendiriyordur ki aslında o da milliyetçidir.

Elin gavuru yapıyor diye boşuna söylemiyorum yani, en büyük hikayelerden bir kaçı da pekala bizim tarihimizden çıkacaktır. Tırsmayıp çekebilene lafım tabi. (yok öyle biri çünkü dedim ya hepimiz futbol takımı tutuyoruz.)

Filmin soundtrack albümü aşmış tabi ki... Son sahnede kullanılan The Smiths coverı ve başlarken dinlediğimiz 54-46 Was My Number "bu film müzikleri için izlenirmiş beaah hacı!" dedirtecektir sizlerede. (ki hepsi bir yana Ludovico Einaudi olm, Ludovico Einaudi !.....)

Bir başka "Geçen Gün Bi Film İzledim" başlığında buluşmak üzere efendim. Lotoyu aranızda paylaşmanız dileğiyle.

Hala işsiz bir Mimi olarak oturmuş "Don't Panic" dinliyorum küf küf... (sms atarken "ıssız" yazılıyor ortada saçma bir aşırma durumu mevzu bahis oluyor)

Erdem (ağzından çıkacak her kelimeyi aslında önceden biliyor olan -ama sen söyleyene kadar yine de bilmiyor numarası yapan- güzel arkadaş insanı=cakabo,hacı,azizim...) dün çok dalga geçti benimle "İstanbul seni hapsetmiş" dedi. Bence Pamela ablaya ayıp etti, zaten ben oraya takıldım yoksa cümlenin benimle hiçbir alakası yok, gidicem hem ben...

Paranoyak Teyze ile Angut Hanım'ı okudun mu hiç bilmiyorum. Ben onlar gibi yaşama taraftarıyım. Les Triplettes de Belleville aklıma geliyor son 2 haftadır Penguen'de gördükçe. (izlemediysen izle yani, şekil olsun diye kurmadık o köprüyü) Aşmış sanatçılara sahibiz kabul edelim ve kime ne değer vereceğini bilmeyen insanlarla çevrili bir ülkede yaşıyor olmanın acı gerçeğiyle yüzleşelim. (ki bende Grinch misali herşeyi bilen ama kimseye söylemeyen biriyim zaten)

Adam gibi cümleler kurmam lazım, farkındayım. Bir de işe yarar bir kaç şey söylemem gerek sanırım. Birşeyleri anlamlaştırmış olarak gelmeli ve blog sayfama hayatın gerçeklerini yazmalıyım (:D) Hayatın anlamı için bakınız; Dancing in The Moonlight Ya da en son şahit olduğum çok anlamlı bir olayı anlatayım ödeşelim.

Dur düşünüyorum.

Saat 11, İstiklal'deyim. Ellerinde bira kutusu olan 2 genç geçti önümden birayı kamışla içiyorlardı. Bence çok anlamsız bir mana vardı bu yaptıklarında, sen ne anladın bilemem.


Neyse ne okuyucu; sahip olmana çok az kalmış birşeyi kıl payı elinden kaçırmak ne kadar kötü bilir misin?

a little special note for a friend: recently i told you to i'll write my blog page in english for now. i can actually do this but english is not enough for me to write. (or my english is not enough for that) i'll talk about things but if i don't use my own vernacular there's no sense of writing. so what do you say about learn turkish :D (ps: did you find that song? and yes i'm very cheeky:p)

Düşünüş Farkı

Bugün ki konumuz pek bir sosyal.

Şimdik efenim yakın zamanda gerçekleşmiş bir muhhabetin aklımda epey yer etmesiyle alakalı olaraktan bir şeyler karalamak geldi içimden. Muhabbetin konusu farklı kültürlerin yerleşmiş fikirlerinin kişilerde düşünüş farkı yaratması olayı.

Zamanında bir eğitimci, işi nedeniyle bulunmak durumunda olduğu Avrupa ülkesi İngiltere'ye çoluğu çocuğuyla birlikte taşınma durumuna girmiş. Uzun süre kalması gerektiği için ailesini de yanında götürmüş olmasının doğru olduğunda bende hemfikir oldum ki ailedeki çocukların eğtimlerinin belli bir kısmını İngiltere'de alacak olmaları ve yaşadığımız toplumun "yetişilen mekan" konusundaki öncelikleri düşünülünce, bunun ne kadar "bingo!" bir olay olduğunun farkına vardım.

İngiltere'nin griliğine taşınan ailede ilkokul çağındaki küçük kız yeni okulunu ve öğretmenini çok sevmiş, malumunuz bizim toplumumuzda öğrenci-öğretmen ilişkisi pek bir "ıtırcıkla pıtırcık" kıvamındadır. Gelin görün ki elin Avrupasında böyle bir sevdiceklik durumu yoktur. Öğretmen işini yapar, zil çalınca öğrenciler çıkar gider. Bizim küçük Türk kızı her ders bıcır bıcır olmakla kalmayıp tenefüslerde de gidip öğretmeninin boynuna sarılıyor öpüp kokluyormuş. Öğretmen hatun kişisi de bizim minik Türk kızını çok seviyormuş, böyle bir sevgiye alışık olmadığı için şaşırmakla birlikte çok da mutlu oluyormuş. Eğitimci babaya gelip (ki bakınız ülkemiz öğretmenleri, aile ile bir araya gelip öğrencinin durum ve gidişatı hakkında konuşur eder öğrencisini çocuğunda ayırmaz ama Avrupalılarda bu duyarlılık sadece filmlerde görülür) kızınız çok akıllı, çok cana yakın, çok farklı bir çocuk diyerekten övgüde bulunmuş.

İşleri bitip de ülkeye dönüş yapacakları zaman öğretmen hanım gelip şöyle bir teklifte bulunmuş ailemize; "kızınızı burda bırakın ve siz dönün ülkenize, biz araştırdık sizin ülkenizde okullar çok kalabalıkmış orda yazık olur bu çocuğa,sayısal zekası çok iyi siz onu bırakın gidin" vs vs... Bizim Türk çekirdek aile önce "hönk" tepkisi vermiş sonra da gülme krizine girmiş.

Bir de aynı dönem kürüsel ısınma nedeniyle beyaz tenli İngiliz çocuklarının, tenesüflerde maruz kaldığı güneşin zararlı ışınılarından etkilenmelerini azami dereceye indirme çalışması yapılmış ülkede. Bir bilen başka bilenleri toplamış ve "bu çocuklar tehlike altında, en azından tenesüfe çıkarken öğretmenleri bu çocuklara güneş kremi sürsün, öyle çıksınlar güneş altında oynasınlar" demişler. Hatta bunula ilgili tasarı bile hazırlamışlar, ama bu fikir öğretmenler tarafından kabul edilmemiş ve tasarı rafa kaldırılmış.

Sizce neden kabul edilmemiş dersiniz. Öğretmenler bunun "cinsel taciz" suçu sayılabileceğini öne sürmüşler. Okurken sizin aklınıza "külfetli bir iş" olduğu gelmiş olmalı. Toplum olarak bizim ilkokul çocuklarına güneş kremi sürme işine olumsuz bakışımız en fazla bu kadar olur çünkü.

İşte bu; farklı kültürlerin yerleşmiş fikirlerinin kişilerde düşünüş farkı yaratması olayıdır.

Küçük kızımızı tabi ki bırakmamışlar İngiltere griliğinde, ailesiyle birlikte ülkemize döndü ve 30 kişilik bir sınıfta eğitim hayatına devam etmekte.

ÇukurNot:

İnsan hayvanı olarak hepimizin en birinci amacı diğerlerinin bizi anlamış olmasıdır. Diyelim ki anlamadılar o zaman hemen "anltabildim mi, demek istediğimi anladın mı, anladın dimi vs vs.." soru cümleleri sıralarız.

İşin en iyi tarafı, hepimizin bildiği ama salakça bir şekilde o an reddettiği gerçek; o soruların cevaplarının her zaman "evet" olduğudur. Çünkü insan hayvanı olarak hepimizi en birinci ikinci amacı; karşımızdakinin ne anlattığını anlamasak bile anladım demektir...

Elimize Aldığımız Bir Adet Mimi'nin Suyunu Sıkıp Kalanları Çöpe Atıyoruz....

Saat 11:30 da Masaüstü Yayıncılığı dersim vardı, bölümün zorunlu dersi... Salona girdiğim gibi ön sıraların kendilerini "komik" sanan bölüm arkadaşlarım tarafından doldurulmuş,tabiri caizse işgal edilmiş olduğunu gördüm. Gidip en arkaya oturdum ve sıraların arasından geçerken "sanki en öne oturacaktın Mimi,neden kızıyorsun anlamadım" diye saçma bir iç monolog yaşadım...

Arka sırada yine bir şeyin bildirisi vardı.Okudum ama hiçbirşey hatırlamıyorum... Ders başlamadan salonu terk edip, karşıma çıkan ilk salonun kapısını tıklatıp içeri girdim... Ama önce neden salonu terk ettiğimi söylemem lazım sanırım. Düşününce saçma geliyor belki yazınca bir anlam kazanır, bilmiyorum okuyucu deneyeceğim işte...

Salona gelip kendine yer seçen ve gidip gözüne kestirdiği o yere oturan 2 kişi ilişti gözüme. Diğer sıraların üzerine basarak, seçtikleri yere gidip oturdular sevgili okuyucu. Bir mana veremedim bende ama manyak üzüldüm bir an. Neden o sıraların üstüne basmışlardı, dertleri neydi? Birazdan yeni birileri gelecek ve o üzerine bastıkları sıraları gözlerine kestirecek "işte bu, bu sırayı beğendim, burayı seçtim" diyecek ve gidip oraya oturacaklardı belki... Çok kızdım okuyucu anlatamam, ağzımı açıp bir laf edemececek kadar sinirlenmiştim, zaten birşey söylemezdim de, bananeydi değil mi, onlarla aynı salonun havasını solumak istemedim ve çantamı kaptığım gibi kapıdan çıktım...

RST'nin Radyo Programcılığı dersi verilen salonun kapısı çıktı karşıma ve içeri daldım. Yanına oturduğum, elindeki PSP (PileySiteyşınPortıbıl)ile oynayan kızın aksine ben not aldım, herkese imza kağıtları dağıtılırken ben "boşuna aramayın benim adım yok, ben bu dersi almıyorum" dedim. Şöyle bir dönüp baktılar bana ve sanki biraz rahatsız oldum, anlayamadım acaba giydiğim bluzun önü çok mu açıktı?

Yanıma gelen Cem Hoca "Sanırım gazeteciliktesiniz, yanlış olmuş sizin dersiniz diğer salonda" deyip, "Evet biliyorum ama ben burda olmayı tercih ediyorum" cevabımı dinledikten ve gülümseyip yanımdan ayrıldıktan sonra, sanki daha bir eğlenceli anlattı dersi..

Şimdi fark ediyorum hiç birşey olmuyor şu okulda, tüm hayalgücümü,yaratıcılığımı köreltiyor bu okul. Attığım başlıklara sahip çıkamıyorum, düşüncelerim öksüz kalıyor. Metrodaki müzisyenleri bile dinlemiyorum artık, çok sıkıcı geliyorlar. Levent çıkışındaki o trenleri çalmadığım için de hala çok pişmanım.

Gurur ve Önyargı: Kendi Sahnelerinde Kendilerini Oynayan Figürler...

Şu zamana kadar bir sürü kitap okumuşumdur. Okurken sıkıldığım kitapları bile sırf "başlamış olunan şeyi bitirmek zorunluluğu vardır" düşüncesiyle okumaya devam etmişimdir.(bknz:rus edebiyatı) Ama hiç biri beni Jane Austen denen hanımın yazdığı Gurur ve Önyargı kitabı kadar sıkmamıştı sanırım.

İlk sayfadaki el yazımın iddiasına göre 3 yıl önce almışım bu kitabı. Ama hala okuyup bitirememişim, kitap ayracım 135. sayfada sıkışıp kalmış. 510 sayfalık kitabın 3 yıl boyunca sadece 135 sayfasını okuyabilmiş olmam kendimi küçük görmeme neden olsa da bu düşünceyi bir kenara atıp başka bir şeyi düşünüyorum hemen "acaba ben bu dandirik kitaba kaç para saydım?" sonra bi soru daha "nerden esti de gidip bir ingiliz kadın romancının kitabını aldım?" Ve kafamın üstünde ışıldayan o 100'lük sarı ampül "heaa bunun filmini izlemiştim ben yaw,evet evet Aşk ve Gurur" Hayır daha da saçma olan, filmi beğenmemişken gidip bir de kitabını almak niye?

Şu an yanımda duruyor ve kapağındaki "ingiliz modernizasyon dönemi sanat akımı zırvası eskiz çalışması" nın konu ettiği sırt dokeltesini aşağı çekeleyen kumral hatun bana ukala ukala sırıtıyor.

Dünya klasiğiymiş. Bay Darcy ve Elizabeth Bennet'in aşk hikayesiymiş. Kafayı evlenmekle bozmuş hatunlar için çok uygun bir kitap. Havadan sudan diyalogların olduğu, iç monologların bile insanı sıkıntıdan patlattığı, başkalarının mektuplarını okumanın bile eğlencesinin olmadığı, zamanımızın aşk anlayışıyla uzaktan yakından ilişkisi olmayan, okurken "Romeo ve Juliet bile daha inandırıcıydı be" dedirten bir kitap.

Ee tabi ben bir otorite değilim, bakmayın ahkam kestiğime. Alın okuyun :D

Hatunsallık Hastalığı

Bu hatunların bir sürü hastalığı var efenim. Şu klişe olanları biliyorsunuzdur zaten. Hazırlanıp bir türlü evden çıkamama, alışveriş yaparken 40 kere dönüp aynı reyona bakma, "kırmızısını mı alsaaam mavisini mi alsaaaam" diye uzun bir muhakemenin sonunda her ikisini de alma, durup dururken "sen eskisi kadar sevmiyorsun beni ühüü" konulu seminerler verme vs vs.... Bunlar çok genel şeyler ve açıkcası her hatun yapmaz bu saydıklarımı. Bu saydıklarım kadın dergilerindeki testler için belirlenmiş davranış biçimleridir. Daha küçük ve sinir bozucu şeyler var bu hatunlarla ilgili. Hatunların arasında büyümüş biri olarak bunu benden daha iyi bilen biri olamaz.

Bu hatunların zevzek muhabbetleri olur ki çok eğlencelidir aslından ama zevzeklikleri hatunsal hastalıklarıyla karışınca hiç çekilmez.Örnekleyerek anlatayım tam olsun...Bu hatunlar her daim iyi görünmek isterler efenim. Yani sadece kelime olarak iyi değil gerçekten "iyi" görünmek isterler her durumda, her şekilde. Evin içinde bile şıktırlar, ama evin içindeki şıklık dışarısı için yeterli değildir. Mesela 2dk. da bakkala gidip gelme mantığı yoktur bu hatunlarda. O erkeklere özgü birşeydir. Bknz yaşanmış bir olay;

Geçenlerde hepimiz evdeyken, doğal halimizde net,film,müzik,kitap,dergi,ödev takılırkene, ben denizin canı cipis istedi. Miskin bir insan olduğumu ama tadından yenilemeyecek kadar da şeker bir karaktere sahip olduğumu zaten biliyorsunuz. Böcül böcül bakan kocaman mavi gözlerimin de yardımıyla "Meltırıpırı, kardeşcağızım, hadi yavrimu,bi bakkala git de gel,dönerken de elinde Doritos Taco olsun gülüm,böyle büyük boy janjanlı paket" vs vs gibilerinden tatlı tatlı dil dökerek,Jadeciğimizi bakkala gitmeye razı ettim... Ama kangren etti beni.

-para versene
-git al
-nerden
-cüzdanımdan
-cüzdanın nerde
-çantamda
-çantan nerde
-odamda
-odanda nerde
(pisikopato ablamız söze karışır)
-sağa sola bak bulursun, bence o potansiyel var sende
-hööööö
-sana höö müzeyyenciğim,git gel çabuk hadi çocukcağız aç burda

çocukcağız kişisi olarak isimlendirilen wonka "cıks cıks" diyerek kardeşlerine bakıyordur...

Hmm yine oyun yazma olayına kayıyor beynim... Neyse efenim sonuç olarak bir hatun insanın bakkala gitmek için yaptığı hazırlığı ve arada geçen zevzek muhabbeti anlatacağım size ki bu bakkal camdan bakınca kabak gibi görünen 50-60 adım bile uzakta olmayan bir yer... Ama uzaklığın hiç önemi yoktur. Bu bir hastalıktır, hatun kişisi bakkala gitmek için bile hazırlık yapar bunu engelleyemez...

Yani bi insan evinin önündeki bakkala gitmek için bile altına kot pantolonunu çeker mi yaw? Bu kadar zahmet niye, kime? Hatun kişisi bunu düşünmez bile, o hiç kimse için hazırlanmıyordur çünkü, kendi içindir tüm hazırlık...

-al
Capote sinden gözünü ayıramaz wonka
-hı
-al cüzdanın para ver
-şimdi gittin çantayı buldun içinden cüzdanı aldın cüzdanı açıp içinden para alamayı mı beceremedin?
-cüzdanınızı açınca kızıyorsunuz ya
-kim ben mi?

pisikopato abla burnunu çekip

-benim o kızan o değil
-ya üff al işte be kendin ver
-hastasınız kızım siz ya,cüzdanın içinde ne olur ki "para" aç da alsana işte, bişi söylüyorum 40 tane iş çıkarıyorsunuz be!!
-o çoğul ekini atalım fazla o oraya
-ne diyosun abla yaa...al sana para, git hadi çabuk gel

Gidilir ama dediğim yere değil...Hatunlarım mabedi sayılan yere gidilir, duvardan duvara gardırop olan o odaya... Önce mavi kot pantolon giyilir ama beğenilmez çıkarılır lacivert olanı giyilir (ki en başta üzerinde olan eşofman altı daha hoştur bence)üzerine bi tişört (veya body ne deniyorsa işte hatunsal bişi varya ondan)geçirilir tercihen grili siyahlı, mont giyilir,spor ayakkabılar giyilir,çıkmadan saç düzeltilir, aradan bir 15dk. geçer ve sonunda evden çıkılır...Ama hemen gidilmez, dönülür, kapıdan içeri kafa uzatılıp sorulur;

-başka bişi istiyor musunuz?
-yok be gülüm git gel hadi çabuk
pisikopato abla elindeki kağıtlardan başını kaldırıp
-oha gidemedin mi hala ya
-gidiyoruz işte yaw
-kaç yıl sonra pardon

vs vs... Birde zevzek zevzek laf yetiştirme ile zaman geçer, bu hatunsal kişilikler bi türlü susup işlerini yapmayı beceremezler, laf yetiştirme olayı onlar için çok önemlidir, fight club gibi birşeydir (ya da sayılır)...

Ve bu arada gidilip cipis alınıp gelinebilirse mutlu mutlu cipis yiyecek olan wonka artık eski şevkini kaybetmiştir...

Hatun sonunda apartmandan çıkar, araba yoluna doğru yürümeye başlar (aheste aheste yürüyordur)ki gören bir yere gidiyor sanır ama o döner bakkala girer. Bakkalda da uzun süre kalır hani hemen alsın gelsin yok!! Sonuç olarak hatun kişisi eve döndüğü zaman akşam yemeği vakti gelmemişse eğer oturup abur cuburunuzu yiyebilirsiniz...

Saçma bir şey daha vardır bu hatunların takık olduğu; abur cubur yeme konusu...Özellikle anne diye tabir ettiğimiz hatunlar hiç sevmezler abur cubur olayını, nedeni belli bir yaştan sonra abur cubur yiyememeleridir. (Aman yanlarım sarktı vıdı vıdı bık bık olayı işte) Kendileri yemez size de yedirmek istemezler. Ama yersiniz tabi, bu seferde "bunu şu yağ ile bilmem nerenin kirli fabrikasında üretiyorlar içinde bilmem ne katkı maddesi var,bunu yiyeceğine git meyve ye mis gibi, ne anlıyorsun bundan anlamıyorum" şeklinde tepki gösterirler.

Hiçbir erkek elinde cipis gördüğü birine "o çok zararlı bişi yeme onu, git meyve ye" demez!! "Uzat bakayım bi tane" der.

Ay gına geldi... Hatunsallık bir hastalıktır, tedavisi yoktur...Bir hatuna bişi söyleyeceğiniz zaman çok iyi düşünerek söylemeniz gerekir. Aksi takdirde sizi yaşlandırır, hemde saniyesinde...

Abla-Kardeş

"Gökyüzünün utangaç,belki de şehvetli kızıllığı her yere bulaşmıştı.Sakin akan dere,rüzgarla oynaşan yapraklar,ağlamaklı öten kuşlar...
Hepsi de kızıldı ama kızılcık kızılı değil alev kızılı!"

Herşeyde komik bir yan ara,merak etme bulursun çünkü hayat trajedi gibi gözükse de aslında komedidir.Örnek mi?!
Bir yanda açlıktan ölen insanlar varken diğer yanda mide fesatından ölenler,kendi kavgası olmadığı halde savaşanlar ve onlar savaşa dururken kavgayı çıkarıp araziyi kelepire cep eden açıkgözler,derdine dermanı batılda arayan biçareler ile onlara batılı Hakk'mış gibi bonkörce ama iyi fiyata pazarlayan düzenbazlar,gülerken ağlayanlarla birlikte ağlatıp gülenler,dürüstçe çalışan kerizlerle,kerizleri kerizleyen zeka küpleri ve buna benzer daha var oğlu varlar!!
Kısacası bakmayı bildikten sonra hayat trajedi değil komedi,belki de deli saçması bir şiir!
Ama nihayetinde -bazılarına trajik gelse de- komedi işte!..


Ablan insanı...

Klemtedous Promtees Tigel Boom!!!

Neyzen gibi yapmak var aslında. Kafan kızınca gidip yatacaksın 1-2 gün. Karışan eden olmayacak.

Herkesin gözyaşlarıyla ağlıyorum bazen. Büyük ihtimalle gece çökmeden önce ölmüş olurum diyorum. Sonra sabah oluyor, bir başka gün daha tüketiyorum, tükeniyorum, kendimi duymaktan sıkılıyorum.

Yapmam gereken o kadar çok şey var ki. Zorunluluk olmasaydılar yapardım hepsini. Asi falan değilim, ahmağım sadece ve daha çok şey var öğrenmem gereken, kimse öğretmeden.

Zamanı kullanmayı hiç beceremedim zaten.

Not: Başlık kan bağım olan biri tarafından uydurulmuştur.

Kabus!

Psikopat ablam bu uyuyamama işinin ne olduğuyla ilgili bana özel konferans vermeli bence... Ya da tüm psikopatlar toplansın bir kurul oluştursunlar beni de karşılarına oturtup, benim anlayacağım dilden "Derdin ne lan!! Ne halt etmeye uyumuyon sabahlara kadar!! Manyak seni!! Durup dururken iş çıkartıyorsun başımıza!! Pis kız!!! Git zıbar lan!!" şeklinde terapi yapsınlar bana... Zaten ben psikopat kurulu karşısında o lafları iştince, gülmekten yorgun düşer uyurum herhalde...

İşin aslı astarı şudur efenim... Çoğunuzun bildiği gibi uyku problemi yaşayan bir organizmayım ben. Hani hepinize "Ben uyuyacağım hadiyin bayy..." deyip msn olayına oturumu kapat diyorum ya, hah işte o andan sonra gidip uyuyor falan değilim... Gerçi uyumaya çalışıyorum ama genelde 20-30dk. kadar takılıyorum uyku modunda. Sonrasında ya bir anda gözlerimi açıyorum sabah oldu diye ya saçma salak bir kabus görüyorum ya da telefon çalıyor sanıp uyanıyorum(ki artık telefonu kapatıyorum) bazen de evdekilerin gece kalkıp sağa sola çarpa çarpa tuvaleti arama veya mutfağa gitme seslerine uyanıyorum...

Uyuyamama işi neyse de şu kabuslar canımı sıkıyor benim... Bilirsiniz ben tırsak biri değilimdir. Öyle "ay çok korktum anneciğim" şeklinde kasmam kendimi ki canı acıdığı zaman gık bile demeyen insanım yaw(bacağımdaki sinirleri bir güzel öldürdüğüm extreme anımı okumayanınız yoktur herhalde) nerde kaldı gördüğüm şey için "ay uy vay vuy anaaam" şeklinde bağıracağım... Ama işte bu kabus olaylarında baya tırsarak uyanıyorum. Çığlık falan atıyor değilim tabiki, abartmayın o kadar, film anlatmıyorum burda. İşte bir can havliyle sıçrama durumu söz konusu, hani uykuya geçme sırasında belleğimizdeki boşluğa düşme hissi vardır ya, hani yatak altınızdan kaybolurda düşersiniz sanki, işte o korkunun benzeri bir el ayak boşalmasıyla uyanıyorum vs vs...

Zeki insan, psikopat şahsiyetli abla hatunu olayının "O bilgisayarın başında o kadar oturursan öyle olur, sen daha dur yakında halüsinasyonlar görüp, etrafta küçük turuncu yaratıkların dolaştığını iddia edeceksin.Daha sonra seni hastaneye kapatmamız gerekecek ama sen gıcıksın tedavi edilmeyi reddedip paranoya içinde yaşayacak,ilaçlarını almayı reddedecek ve bir şizofren olacaksın,uzaylılar tarafından kaçırılıp beynine çip yerleştirildiğini öne süreceksin böylece gerçek bir deli olarak yaşamına devam edeceksin kardeşcağızım..." şeklinde son bulacağını iddia ediyor...Bana fazla kasmamamı, olayları akışına bırakmamı önerdi.(ha bi de netten uzak dur biraz dedi) Diğer bir önerisi ise uyku ilacı kullanmam...Tabi ki şiddetle karşıyım buna. Zaten geçen gün yorgunluğa dayanamayıp bir aspirin içtim, uzun zamandır ilk kez içtiğim ilaç o oldu, canım sıkıldı.(karşıyım ilaç işine, alerjiniz vs vs... falanınız yoksa içmeyin hiçbir şey)

Neyse efenim sonuç olarak; şu an sabah ezanı okunuyor ve ben yine ayaktayım.. Diyorum bari kabuslarımda yaratıklar canavarlar falan olsun da hayal gücüm bir işe yarasın.. Ama yok. genelde çığlık attığında sesi çıkmayan ben ve siyah gölgeler arasında kalmış tanıdıklarım... Cidden bundan mı korkuyorum ben ya... Manyak gibi uyanıyorum bir de... Tövbe tövbe deyip tekrardan uyumaya gidiyorum efenim...

Not:Her türlü öneriye açığım yeter ki ilaç al demeyin bir de kahve içme demeyin, ha bir de yoga meditasyon vs vs bıdı bıdı yap demeyin.. İçinizden biri öyle birşey önerirse muhabbeti keserim valla... Meditasyonmuş,yogaymış mış mış pehhh!!!

Kişisel Anarşi

Başkaları tarafından eğitilmeyi reddediyorum. Çürümüş beyinlerle aynı yerde bulunmaya,aynı havayı solumaya ve büyük çürümüş beyinin ağzından çıkan zırvaları not etmek zorunda bırakılmaya karşıyım. Sadece erkek egomanyasına destek niteliğinde küfürlerin var olmasına karşıyım. Ben meyveli dondurmalarada karşıyım. Diş fırçalamak yetmezmiş gibi dilimide fırçalamak zorunda olmaya karşıyım.Tatil yapmaya karşıyım asıl, her "Merhaba!" diyene sırf ortamı bozmamak adına cevap vermek zorunda olmaya karşıyım. Herhangi bir grubun taraftarı olmaya da karşıyım. Müziğin sesini kıs cümlesine, Bülent Ersoy'un gülmesine,beynimin her geçen gün çürütülmesine karşıyım...

Kitaplarımın arasında,tembel bir insan olarak,elimde şarabım karşımda pikabım,sosyal dünyanın kıçına tekmeyi basmış bir şekilde, dışlanarak ve dışlayarak yaşamayı tercih ediyorum...

Tercihlerimin beni bağlamadığı bir hayatta,sürü psikolojisinin kıvırcık koyunu olarak,arada bir sapkın düşüncelere kapılıp,bir iki tokatla olmam gerekene dönüp,beynime çivi çakmaya devam ediyorum...



-Merve kapat o bilgisayarı çabuk tatildeyiz lan hadi sahile uzanalım biraz,belki işe yarar birileri vardır...heheheheeeee

- İşe yarar adamlar seni ne yapsınlar...

- Efendim, bir şey mi dedin?

- Şu cümleyi de yazayım geliyorum dedim.

bir parça akşam güneşi...

hangi aşk bu senin bana anlattığın,kavrayamadım... gözleri kapalı dinlemek kulaklarıda kapatmaya eşdeğer sanırım... ya da duymamak için bazı şeyleri kafanın içinde konser vermek,gözlerinin önünde can çekişen gökkuşakları hayal etmek... o küçük balıklara ne olacak acaba, gökkuşağına kızgınlar mı hala... beni öldüren şey gökkuşağı olsa ben kızarmıydım ona... dilini anlamadığım şarkıların ruhumu ağlatması,dans ettirip zıplatması, kafamdan uydurduğum bir deli saçması belki de... piyanoya mı yoksa tuşların havada asılı oluşuna mı hayranım yıllardır... etrafta beni seven kimse yokken kör kütük aşık hissetmemin, sabahları uyku sersemi havaya günaydın dememin nedeni ne... duymak istediğim tek şey deli gibi çalan bir keman, bana bağıran bir ses ve içimdeki bu koşma isteği... amaçsız olmak bir amaç olamaz mı... kuralları kim koydu ve kim öğretti bana bunları... soru işareti olmayan sorularımın olması aptallığım başlıca nedeni... sırf içimden gelen bir ses karşıdan gelen o kişiye sarılmamı söyledi diye sarılsaydım o anda ona... onu bulmuş olurmuydum acaba... gözüme kaçan güneş benden başka kimsenin içini ısıtmıyor demek ki... herkes siyah camların ardında yaşamayı seçerek aslında beni cezalandırıyor... güneş hep beni yakıyor çünkü o sadece beni seviyor... ve işte çan sesleri ve cırcır böcekleri... amacı sadece yaşamak olanlar için amaç sadece yaşamış olmaksa eğer... sen devam et anlatmaya...

ucube olarak tanınmam..çok da tın durumları vol.456

boş zamalarında ne yaparsın genel zırvalama sorularına zırva şeklinde cevap vermek yerine bilemiyorum belki de karşımdakini adam yerine koyma salaklığını yaptığımdan dolayı,bu sefer zırvalamayayım diyerek gerçekten hobilerimi saymaya başlamıştım;puzzle,maket,kitap,müzik,vs vs...lere kadar herşey normaldi de "işte bazen fotoğraf çekmeye çıkarım,dolaşırım falan gerçi kedi köpek çekmekten gına geldi hahhahhhaa..sonra ansiklopedi okurum,özellikle eski basımları.." "HÖNK!!" karşımdaki maldan gelen tepki..ne etki ettiysem tepki verdi ayı HÖNK!! diye... ben yine kibar kibar "niye canım ben ansiklopedi okumayı severim,sanat tarihi serim falan vardır tekrar tekrar okurum valla,ben seviyorum bu şekil şeyler okumayı mesela sözlükte okurum ben..." "sözlük???" "evet bildiğin TDK sözlüğü.." gözleri fal taşı gibi açılmış bana bakan ayı küçük dilimi yuttum pozisyonlarında,sanki ne olduysa.. burada bir gerçeği açıklamadan geçemeyeceğim;aslında ilk "hönk!"ten sonra alacağım tepkinin "seni ucube seni.." şeklinde olacağını düşünmemiştim..saflık işte,sanmıştım ki bu "aa çok ilginç ben hiç denemedim öyle şeyler okumayı" falan filan diyecekte,muhabbete devam edecez falan sanmıştım.. ama çok şey beklemişim tabi... herneyse hani bazı insanlar vardır,onlara absürd gelen birşeyi söylediğiniz zaman şöyle bir baştan aşağıya süzerler sizi,hani filmlerdeki gibi... heh işte bu da beni öyle bi süzdü falan,çok rahatsız oldum,sanki salak bir sitcom içindeydim ve o tok tonlu dış ses slow motion halinde baştan aşağıya süzülen "ben" ile ilgili karşımdakinin fikirlerini seyirciye bildiriyordu... "aman tanrım sözlük mü okuyormuş,dalga mı geçiyor acaba,uzatma tamam,tam bir ucubeye çattın oğlum hadi hadi konuyu kapat ve hala vaktin varken kaç çabuk.."
gülme efekti,ardından gelen bir kaç vıdı vıdı bıdı bıdı ve sonrasındaki "görüşürüz bye" repliği.. benimde çok umurumdaydı sanki... rahat rahat içtim kahvemi,okudum kitabımı sesiz sakin ohh miss..

şuna bak be etrafımda o kadar çok amerikan fotokopisi varki durum değerlendirmem bile sitcom kıvamında... ne yani şimdi o okulun sporcu yakışılısı,bende kütüphaneci kıvamındaki ucubik kızı mı oluyorum..

kafamın çalışma şeklinde bir sorun olduğuna kanaat getirmiş bulunmaktayım... ben şu olayı baştan bir kez daha düşüneyim en iyisi...

uykusuzlukla gelen sululuk halleri ve zaman kaybı...

uykusuz kaldığım ve bir türlü uyumayı başaramadığım şu bunaltıcı sıcak günlerde,yapılması sakıncılı şeyler listeme yeni bir madde daha eklemiş bulunmaktayım;

madde 25: saat sabahın 4'ünde hala uykun gelmemişse msn denilen mereti açıp kimseyle konuşayım deme.. sonuçlarına katlanırsın ki hiç senlik sonuçlar değil!!!!

hastalık boyutlarına varan uyku problemime hala bir çözüm bulabilmiş değilim.. kendine vampir benzetmesi yapan çozurtuk insan tiplerinden olmayı başaramadığım için, kendime hasta demeyi doğru buluyorum.. işin garip yanı uykusuzluğumun sadece uykuya vaktinde ulaşamamak olması..yani şöyle ki; uyunması gereken saatlerde uyuyamıyorum..genellikle sabah 8-9 arası uykum geliyor ve genellikle o saatlerde okulda veya otobüste oluyorum..çok salakça bir durum yani...uyumamı engelleyecek herhangi bir dış veya iç etken bulunmamakta.. yani tamamen bedenimin ve beynimin bana gıcık olmasıyla ilgili bir durum bu.. bir yerde okumuştum sanırım,vücudumuza emir vererek istediğimizi yaptırabilirmişiz... hmm evet bu akşamdan itibaren beynime ve bedenime "artık uyuyun laaan!!" şeklinde emir vermeyi deneyeceğim... artık bu da işe yaramazsa ne yaparım bilmiyorum...

acaba ilaç falan mı kullansam? aspirin bile içmeyi sakıncalı bulan bir insanım ve uyumak için ilaç almayı düşünecek raddeye geldim.. anlayın ne kadar mutsuz,umutsuz ve huzursuz olduğumu...

neyse msn olayına döneyim.. insan uykusuzken alkolü fazla kaçırmış gibi oluyor ya da sadece benim için geçerli bu uyku sarhoşu halleri.. neyse efenim şimdi açık açık yaşanan rezillik durumunu anlatacak değilim,gerçi rezil olmaktan korkan bir yapıya sahip değilim...ama olayı tüm ayrıntılarıyla hatırlamıyorum,konuşmanın özünde laf ebeliği denilen şeyin olduğunu söyleyebilirim sadece... hatta ve hatta başlıktan anlayabileceğiniz gibi sadece beyin hücrelerimi dumura uğratamamla sonuçlanan bir konuşma yaşadım... asıl kızdığım olay ise,beni bilen biliyor, yani ne yanar döner bir yapıya sahip olduğumu falan filan, hadi ben saçmalıyorum sallıyorum, çekilin yolumdan misali ipimi kopartmış koşuyorum vs vs.. ee be insan sen niye devam ediyorsun,hiçbir yere varmayacak bir konuşmayı zorlamakta niye inat ediyorsun? aman işte geceleri herkes aynı durumda,demek ki o yüzden gece/sabah 4'te bile msn listem tıka basa dolu... gerçi bunları niye buraya yazıyorum bilmiyorum..(hayır biliyorum çünkü yazamak istiyorum,herkes yazının sonuna doğru aynı geyiği yapar ya "niye bunlar buraya yazıyorum bla bla..." klişeyi bozmayayım dedim..) pc,msn bilmem ne ile kafayı bozmuş insanların devrinde kafası bozuk biri olarak yaşamaya devam ediyorum,salllaaa... arada çıkan manyaklıklar işin tuzu biberi misali,birazda soya sosu olsa gibi birşey işte...

herneyse,yapılması sakıncalı şeyler listemi de yazarım bir ara,hepsi yaşanmış ve ders alınmış olayların ürünüdür efem ve hepsi de yoruma açıktır..

eeee... bitti...