Bir Pazar(tesi) Gülümsemesi...

"Geçtiğimiz senelerden birinde, yazın sonlarına doğru, yaşananlardan pay çıkaralım düşüncesiyle oturup yazmaya başladığım, sonrasında 30-40 sayfaya ulaştırmayı başarıp bir kenarda uyumaya bıraktığım, kusmuk analizli, kişilik teşhirciliğini uzun cümlelerle (belki biraz da sıkıcılaşarak) anlattığım küçük hikaye-günce tadında bir karalama topluluğundaki yazılardan biri bu. İçinde o kadar da ilginç şeyler yok aslında... açık olmak gerekirse havanızda değilseniz hiç bulaşmayın derim, bu ara çok küfür yiyorum zaten. :) Ben yine de yazdıklarımın bir kısmını burada yayımlayıp teşhirciliğimi doyurayım ve içim rahat etsin olur mu? Seviliyorsun okuyucu..."

______________________________________________________

Belki de o gün canım çok sıkıldığından belki de hazır araba var düşüncesiyle "Hadi fuara gidelim mi?" teklifine bir anda evet dedim… Dediğim anda başladı pişmanlık hallerim. Sandım ki bir kot pantolonu 20 dakikada giyebilmek hevessizliğimin göstergesi olur, biri de çıkıp “İstersen gelme sen, keyfin yok gibi.”der. Ama hayat dilediğimiz şeyleri…neyse.  Duyduğum tek cümle “Hadi çabuk ol Mimi.”den ibaretti…

Böyle cümbür cemaat bir yerlere gitmeyi sevmem ben. En fazla 3 kişi ki bu 3 kişi sadece arkadaşsa kabulümdür. “Şu ikisi sevgili de peki diğerinin ne işi var burada.”cümlesini çok sık kuran biri olarak, asla sevgili olan kişilerle bir yerlere gitmem. Bir de bu sevgili kişileri olur olmaz zamanlarda, aşklarını elalemin gözünün içine soka soka yaşarlar falan, gıcık olurum, o an kafa gömesim gelir ikisine de... Gerçi kafa atmayı bilmiyorum ki bilsem ne olacak, şiddet düşüncesini eyleme döken biri olmadım hiçbir zaman, daha doğrusu olamadım, beceremem çünkü…neyse.

Kalabalık yerleri sevmiyorum. Festivaller bir yana (çünkü orada müzik var ve müzik insanın kendini dünyadan soyutlamasına en büyük yardımcıdır), fuarlarmış, partilermiş, barlar, kafeler… hatta sinema salonlarını bile sevmiyorum. O yüzden vizyondan çıkmak üzereyken giderim filmlere, özellikle küçük salonlardaki filmleri izlerim ve genelde tek başıma olurum. Çok film izledim öyle, salonda bir tek ben, istediğim yere oturup, sesli yorumlar yaparak falan filan… Ablam bir keresinde kalabalıktan korkmak diye bir hastalık olduğunu anlatmıştı. Önce kalabalık korkusuyla başlar, sonradan sokağa bile çıkmaya korkar olurmuş insan. Benim ki korkudan ziyade etrafımda fazla insan olmasından sıkılmak ve bazen de iğrenmekle ilgili.

İğrenmek derken; kalabalık yerlerde en az 3- 5 iğrenç insanla karşılaşıyorum ben, mesela Üsküdar’dan Beşiktaş’a geçerken, motorda başım ya eğik oturuyorum ya da direkt denizi izliyorum, çünkü bir keresinde hava rüzgârlı diye içerde oturayım demiştim ve kapının yanında ki yerlerden birine oturmak zorunda kalmıştım, ordan herkesi oturuş şekline varıncaya kadar açık seçik görebiliyorsunuz ve ne yaptıklarını izleyebiliyorsunuz falan. İnanmazsız ama en az 2 kişiyi burnunu karıştırırken gördüm. Küçük sümüklü veletlerin burnunu karıştırmasına lafım yok, onlara yakışan bir eylem bu, hatta kendi burnumu karıştırsam falan hiç ama hiç iğrenmem, cidden. Ama eşek kadar heriflerin burunlarıyla, sondajla çalışma yapar misali ilgilenmesi pek de hoş bir manzara değildi. Herhalde en arkaya oturan insanlar görünmez falan olduklarını sanıyorlar. Her neyse, kalabalık mekânlar pek tercih etmediğim yerlerdir. Böyle yerlerdeki insanlar ya etraftakilerden enerji alıp oldukları gibi davranır ya da rahatsız olup olmadıkları birine dönüşürler. Bence iki durumda felaket bir şey.

Fuara niye gittiğimizi hala anlayabilmiş değilim. Yani lunapark zımbırtılarına binmeye can atacak kadar küçük ve manyak değiliz. Ki en son gittiğimizde –sanırım 2 yıl önceydi- herkes bindiği zımbırtıdan zevk almak yerine, oturduğu yerde muhabbet etmeyi seçmişti. Aklımdan bunları geçirirken ayakkabılarımı elime almış olduğumu fark ettim, -bazen böyle şoklar yaşıyorum, kafamın içinde başka şeyler olup biterken elim iş yapmaya devam ediyor ve düşüncem son bulana kadar ne yaptığımın farkına varamıyorum- ayakkabılarımı giyerken baktım annem karşımda duruyor. “Siz de mi geliyorsunuz?”sorumu artık nasıl bir şekilde sorduysam, annemin cevabı “Korkma bu kadar, biz başka yere gidiyoruz.”oldu. Korkmaymış, anlayamıyorum, şaşırmış insanlara neden korkma derler. Belki de benim tonlamadan bir sorun vardır... neyse.

Dedim ya cümbür cemaat bir yerlere gitmeyi sevmem diye, en az onun kadar sevmediğim bir başka şey daha varsa o da; küçük apartman kapısından çıkan insan sürüsünün arabalara doluşma telaşıdır. Böyle zamanlarda mehteran gibi yürürüm ben, yani iki ileri bir geri hesabı. Kim nereye istiyorsa otursun, her haltın yarışını yapıyoruz zaten. Gerçi benim yerim bellidir, sürücü yanı… Nadir durumlar dışında bu hiç değişmez. Hem iyi bir yol arkadaşıyımdır hem de az biraz müzikten anlarım. Sürücü yanı benim gibi insanların olmalı sadece. Mesela bıdır bıdır konuşup her dakika radyo ile oynayan tipler vardır, hiç sevmem onları , sinir olurum onlara. Ya da hiç konuşmayıp susanlar vardır, onlar da moral bozarlar, insan acaba ne konu bulsam da konuşsak diye düşünür yol boyu, gerçi konuşmadan da seyahat edilebilir ama insan olmanın kötü yanlarından biri işte, yanımızda biri varsa hep konuşma ihtiyacı hissederiz ki yanımızdaki tanıdığımız biriyse eğer bu ihtiyaçtan da öte bir şeydir. Tanımadığımız insanlarla bile uzun süre yan yana kalınca konuşma isteği duyarız, ya da ben duyarım. Yani otobüs yolculuklarında bile yanına oturduğum kişiye en azından bir merhaba derim ben. Fırına gittiğimde de ilk olarak iyi günler diye başlarım söze. Konuşmayı seviyorum ben, özellikle de uzun süreli ilişkiler kurmayacağım yabancı insanlarla konuşmayı onlara sorular sormayı seviyorum…

Yavru kedilerle oynayarak oyalandığım için annemlerin arabası bizimkinden önce hareket etti. Neden insanlar yola çıkarken dışarıdaki tanıdıklarına korna çalarlar anlamam, istem dışı bir davranış olsa gerek. Yani zaten arabaya binmeden önce “Hadi görüşürüz, dikkatli kullanın...” vs vs... zırvaları sıralıyorsunuz, bir de neden kornaya basıyorsunuz anlamıyorum, hem de akşamın dokuzunda, etrafta tek bir çıt bile yokken… Zaten en sevmediğim şey balkonlardan bakan insanlardır. Ne gereksiz bir aktivitedir balkonda oturup aşağıdaki insanların ne yaptığını izlemek. Yani bence suç falan sayılmalı. Meraklı milletiz zaten, sen de o kornaya bas, bas ki tam yerimiz belli olsun karanlıkta, fısır fısır arabamızın modelini, giydiğim tişörtün rengini konuşsun balkondakiler. Konuşurlar biliyorum çünkü ben balkondan bakıyor olsam konuşurdum. Amaç o zaten, aşağıdakiler ne yapıyor, ne ediyor, nereye gidiyor, ne giymiş… “Işığı açmasanız bile orada olduğunuzu biliyorum, boşuna kıpırdamadan durmayın, bir tarafınıza kramp falan girecek…” beynimin beni şaşırtmasını seviyorum. Ama komşularla hiç bir muhabbetimiz olmasa bile ters düşmemek gerekirdi sanırım...neyse.

Öne oturduğunuz zaman arka taraftaki muhabbeti duyamazsınız, aynı şekilde arka taraftakiler de ön tarafı duyamaz. Yani yüksek sesle konuşulmazsa eğer sadece tek tük kelimeler duyarsınız falan. O yüzden en iyisi müzik dinlemektir. Yol için hazırlanmış özel bir playlistiniz yoksa radyonuzun zevk sahibi djlerin olduğu kanallara ayarlı olduğundan emin olmalısınız. Ben genelde radyo dinlemekten yanayımdır, özellikle de old school parçaların çalındığı frekansları ayarlarım. Zaten daha ben dünyada yokken güzel müzik yapılıyormuş, hep kıskanmışımdır, hala da kıskanırım… Müzik konuşmayı severim, yani demek istediğim bestekâr falan değilim tabi ki de, benim ki başkalarının yaptığını övmek, yermek falan filan… Öyle belli kişleri/grupları seven insanlardanımdır bende, değişmez kriterlerim yok ama bir kez beğendiysem dinlediğim şeyi, sahibinin peşini bırakmam. Gerçi “Tüm parçalarılarını seviyorum , bir tane bile kötü parçası yok.”dediğim birileri olmadı şu ana kadar. Olacağını da sanmıyorum. Abartmayı sevmem ben. Yani en azından başkalarını abartmayı sevmem. Hem insan dediğin illa bi şeyleri yanlış ya da eksik yapar, fazla üstünde durmaya gerek yok yani.

Eskiler diyordum. Eski olan her şey iyidir bence, yani tabanı delinmiş ayakkabı vb.den bahsetmiyorum sonuçta. Gerçi salakça bir düşünce bu benim ki. Yani bundan yirmi sene sonra bugünün müzikleri de eski olacak… Neyse işte, demek istediğim ulaşamayacağımız zamanlara ait olan her şey güzeldir. Zamanımızda olanlarla uğraşmak zor iş. Bir kere etki etme şansın var çünkü sende aynı zaman içerisindesin, kaçamıyorsun, bahane üretmek zorundasın ama her zaman kolay değil bahane bulmak... Boş ver yani kafa yormaya değmez. Zaten herkesin eski özleminin altında yatan olay bu bence. Uğraşmak yerine olmuş bitmişle idare etmek yani.

Bence insanlar belli bir yaştan sonra ailesinden görüşmek istedikleri ve istmedikleri şeklinde bir ayrım yapmalı ve bunu uygulamalı. Aile derken tüm akrabalarınızdan ve hatta akrabalarınızın etkileşim içerisine girmek zorunda kaldığınız akrabalarından bahsetmekteyim. Bence herkesle etkileşim içinde olmak zorunda bırakılmanız insan haklarına aykırı bir eylem sayılmalı. "Tamam sevme ama saygı duy, terbiyesizlik etme, bir merhaba de halini hatrını sor...vs." anneniz veya babanız veya sizden büyük en yakın aile bireylerinizin, sizi bu şekilde taciz etmesi yasalar ile suç sayılır hale getirilmeli. Gerçekten bunun için gönüllü olarak çalışabilirim. Ya da çalışmam birinin bunu benim yerime yapması gerçekten daha işime gelir.


.
.
.
.
.

__________________________________________________________________

Başlığa selam yollamak için buradan buyrun.
Fotoğraf: David Bowie, Hunky Dory albüm çekimlerinden en sevdiğim kare, yıl 1971.

Great Pan is dead!

The Rocket Builder çalarken, Gael Garcia Bernal gözyaşlarına boğulmuş bir şekilde koşarak sokağa atar kendini, önünü göremez, duvarlara tutuna tutuna ilerlemek zorunda kalır, insanlar sanki onu görmüyormuş gibi geçip giderler yanından, kimsenin umurunda olmaz,kafasını kaldırıp gökyüzüne bakar ne bir bulut oynuyordur yerinden ne de tek bir kuş vardır havada süzülen, yere yığılır gibi çöker oturur dayanağı olan duvarın dibine, ellerini yere koyup avuçlamak ister dünyayı, ama kalın parke taşları engeldir, uzanamaz parmakları toprağa, sağına soluna bakar sonra yine başını kaldırır gökyüzüne, hala kimsecikler yok, kalır olduğu yerde, duvara sığınır. Eve dönmek istemez bir daha, orada yitip gitmek için dua etmeye başlar.

The Rocket Builder (Io Pan!) - Jóhann Jóhannsson

Gece yarısını geçeli çok olmuştu ama onun haberi yoktu, saatle arası iyi olmamıştı hiç. 

Ne zaman saate baksa aynı rakamları yanyana görür 'sen kendinle dalga geç tamam mı!' diyerek sitem ederdi zamana. Ama  zamanın zerre kadar umrumda değildi bu tabi. O da bunun farkındaydı ama kazanamayacağı tartışmalara gönüllü girer, sonsuz ikilemlere bayılırdı. 

Saate sık sık bakardı ama saatin kaç olduğunun onun için bir önemi olmamıştı hiç. Olmayacaktı da. O kesin şeyleri sevmezdi. Zamanla iş yapmak demek herşeyin düz bir çizgi üzerinde devam etmesi gerektiği demekti. O çizgileri sevmezdi. Düz çizgileri hiç sevmezdi.   

Okuduğu dergiden kafasını kaldırıp 'bir fincan çay içmeliyim' diye düşündü telefonunun saatine bakarken, yine aynı rakamları yanyana gördü, eğlenerek güldü önce, sonra 'sana da merhaba' dedi. Zaman cevap vermek ya da sadece saçma bir tesadüfle onu şaşırtmak istemişti, tam da o an da titremeye başladı telefonu. 

Şaşırdı önce, 'ahahaha seni piç kurusu!'.

Zamana küfür etmek en sevdiği şeylerden biriydi. Zaman asla cevap vermezdi. Bazen aynaya baktığında bir tel beyaz saç veya alnında bir minik çizgi oluşmuş olduğunu görürdü, 'bunlar benim için ne ki daha iyi şeylerle çık karşıma!' diyerek yenilgiyi kabul etmezdi. Zaman ona zaten olacak olan şeylerle gelebilirdi sadece, çünkü daha fazlasına ihtiyacı yoktu, o da bunun farkındaydı. 

Açmadı telefonu. Gidip çay suyu oydu. Bisküvi paketine uzandı. Kalanları tabağına boşalttı. Çayının demlenmesini bekleyene kadar hepsini yiyeceğini biliyordu. 

- 9 adet bisküvi. 3'lü kombinasyon.

- Ama sen tek sayıları sevmezsin.

- Tabaktaki dizilişlerine göre bir karar verebilirim. 

Tabağa baktı. İnce uzun oval bir tabak, 9 bisküviyi sıraladı, görünüşte hiç bir eksiklik veya fazlalık yoktu. 

- Ama sen tek sayıları sevmezsin.

Bir tane bisküviyi alıp ağzına atı, demliğe çay koymak için kavanoza uzandı.

İçerden titreyen telefonun sesi geliyordu. Evin genel hali buydu zaten, müzik dinlemediği zamanlarda giriş kapısının önündeki büyük saatin tiktakları duyulurdu sadece. 

- Belki de bir televizyon almalısın.

Salona geri dönüp etrafına baktı, telefon hala titremeye devam ediyordu. Yerdeki kağıtlara takıldı gözü, eğilip bir kaç tanesini aldı ne yazdığına baktı, burun kıvırıp bir kaç tane daha kağıt aldı, kolunun altına sıkıştırdı. Sehpaya uzanıp siyah atıyla beyaz piyonunu devirdi, bu beyaz filini tehdit etmek demekti. Pis bardakları da alıp mutfağa geri döndü. Bardakları tezgaha bıraktı ve kolunun altındaki kağıtları balkondaki büyük kutunun içine tıkmak için balkon kapısının kilidiyle oynamaya başladı, her seferinde neden kilitlediğini bilmeden. 

Balkonun ışığını açmazdı hiç. Herşeyin yerini ezbere biliyordu zaten. Çöp poşetlerinin arkasındaki kutunun içine koydu kağıtları, cebini karıştırdı, üzerlerine çakmağını fırlattı. 'yarın yakarım.' 

Sigara içmezdi. Denemediğinden değil. 1-2 yıl boyunca sigara içmişti ama bu bir alışkanlığa dönüşmemişti. Sigara ellerini nereye koyacaklarını bilemeyen insanlar içindir diye düşünürdü. O ellerini görmezden gelirdi. Nereye koyması gerektiği pek de umrunda değildi. 

Kapıyı kapatıp kilitledi. Çayını demledi. Bir bisküvi alıp ağzına attı. Tezgahtaki bardaklara bakmaya başladı. Tombul yeşil su bardağını ters çevirdi yanına kırmızı renkteki kardeşini koydu, çay fincanlarını da ters çevirdi, üzerlerine bardak altlarını koyup üstlerine kahve fincanını koydu. 

Çaydanlığın altını kıstı, çiğ çay kokusunu sevmezdi. Buz dolabına gidip sütü çıkardı. Minik porselen sürahiye uzandı, 'maalesef senin adın sütlük, bunun için bende çok üzgünüm' dedi. Sütlüğü doldurup bisküvi tabağının yanına koydu, bir bisküvi daha attı ağzına. İçerden titreyen telefonunun sesi geliyordu. 

Salona gitti, beyaz filini piyonuyla korumaya aldı, bu 'sıkıysa al filimi, atını deviririm' demekti. Kalemlerini topladı, kapakları açık olanları kapattı, kurşun kalemlerine özel ilgi gösterirdi, uçlarına baktı, bir kaç tanesini ayırıp diğerlerini kalemliğe koydu. Telefonu sustu. Uzanıp ekrana baktı. (4 cevapsız arama) Kırmızı tuşa basıp ekranı temizledi, saate baktı, dakikanın toplamı saatle eşitti. 

'ahaha o kadar da takıntılı değilim, toplamada iyiyim.'  

Bilgisayarına uzandı. Dosyaları karıştırıp Mahler buldu. Senfoni 5: mvt.4  Adagietto. Mutfağa gitti.

- Biri ölmüştür belki.

- İnsanlar ölür.

- Bir özlemiştir belki.

- Ahaha güldürme beni.

- Sen özlemedin mi?

- Özlemek?

Bir bisküvi daha attı ağzına, demliğini ve fincanını çıkardı. Tam da istediği gibi demlenmişti çayı, servis demliğine geçirdi çayını, alt dolabını açıp mavi tepsisini çıkardı. Kendisine hediye edilen şeyler arasında sevdiği tek şey bu mavi tepsiydi. Bir zamanlar tanıdığı biri vermişti, kendi boyamıştı, onun için. 

Tepsiyi alıp salona geçti, önce sütü sonra çayı doldurdu fincanına. Dergisini okumaya devam etmeden önce saate bakmak için telefonuna uzandı, yine titremeye başladı telefon, arayana baktı, güldü, telefonu bırakıp dergisini okumaya devam etti.

- Sen tek sayıları sevmezsin.

Uzanıp bir bisküvi daha attı ağzına.

.
.
.

Gidebilirim aslında. Hem de 4 gün içerisinde. Ama yalnızlık feci koyar...

Birilerini arar hep gözüm sonra ruhum melankoliye sarar.

Eiffel'in altındaki bir küçük caféde garsonluğa başlarım, kimsenin ilgisini çekmem, maaşımı şarap ve peynir olarak alırım, belki biraz da croissant...

Bir minik odacıkda yaşayabilirim. Balkonu olur 3metrekarecik, her yanı fesleğen kokan... Bir bisiklet eski, kırmızı... Radyo ve gramafon tozlu sıcak... Tek parça elbiseler ve babetler, sadece Pazar günleri giymek için. Bir yazı masası ve kurşun kalemler... Tüm mal varlığım.

Radyo'da Mahler çalar her akşam belki biraz da Schubert. Bazı geceler Aznavour, Piaf ve Mathieu çalarım belki... Her akşam french vanilla cappuccinomun yanına bir doz Benjamin Biolay alırım, basit yaşarım... Koşturmam gereken işler-kişiler olmaz.

Arada ziyaretime gelirsin yanıma kıvrılıverirsin. Gelirken bir şişe Çankaya Beyaz getirirsin. Yarım kalmış hikayelerimi bitirmiş olurum yüksek sesle ilk sana okurum...

Gideceğin akşam 短歌 çalarım arkandan. Ne daha büyük bir ev ne daha çok para ne daha fazla insan isterim o zaman.

Gidebilirim aslında 4 gün içerisinde. Bir daha dönmem belki de... Artık bekleme beni Ortaköy sahilde...

.....dedi Mr.Cocksure

.... aşk; birine kendini emanet edebileceğini hissettiğin zaman başlıyormuş.

Bu hikayedeki kişiler tamamen hayal ürünü olup gerçekle ilgisi yoktur...

Mart; pisileri dama göçermiş. Yoldan geçen adam yakacak kürek arıyor. Adet yerini bulsun diye. "yine çook eskilerden bir hey corç" elinde beyaz bir zarfla kapı eşiğimde dikiliyor.

-Para mı var onda?
-Cıks düğün davetiyesi.
-Git bunu götür içinde para olanını getir.
-"yine çook eskilerden bir zamanların siyah beyaz yaşandı bittisi bir başka hey corç" evleniyormuş.
-Neden?
-Al davetiyen.

Zaten düğünlere gitmem ben. Düğününe gittiğim son çift boşandı, diğerleri de "birbirlerine tahammül etme"nin son eşiğindeler.

Neden bana davetiye gönderiliyor anlamıyorum. Yaşandı bittilerimle hala arkadaş olmam beni "bu en mutlu günümüzde" lerine çağırma zorunluluğunda hissettiriyor sanırım.

Bu; elle davetiyeye not düşme modası da çok salakça bence, belli bir derecede hısım akrabaya özel notlar yazmak kolay da, yılda 2-3 kez görüşülen eski tanıdıklara değişik ne yazabilirsin ki?

-Seni de aramızda görmekten mutluluk duyacağız, gelirsen seviniriz Mimi.

Dipnot:Yemek servisi yapılacaktır, bla bla...

İnsanların yalan söylemesini seviyorum aslında. Gereksiz kibarlıklarımızın dayanağı hepsi.

...

Güzel bir öğleden sonra, sahil kalabalık, millet köpeğini sıçsın diye sokağa çıkarmış, ellerinde poşetler.

-Bence çok iğrenç birşey.
-Ne yani eve mi pislesin hayvan?
-Evde hayvanat beslenmemeli, hayvana da yazık.
-O gördüğün köpecikler modern yaşamın olmazsa olmazlarından, her eve lazım onlardan.
-Iyy eğilip kakayı poşetledi kadın!
-Başka tarafa bak azizim sende, izleyecek daha iyi şeyler var etrafta.
-Bizimle geliyor musun?
Nostradamus:
-Evet, biz gidiyoruz seni de alalım istersen.
-İşim var maalesef, size iyi eğlenceler.

Mimi "part time lover"cılık oynarken "yaşandı bitti"lerinin "bir yastıkta kocayın"cılık oynaması kızdırıyor onu. Aynı oyunu kendi de oynamak istediğinden değil, aksine bu oyundan hiç haz etmediğinden ve düpedüz bir insan olduğundan kızıyor onlara.

-Sen ne zaman dünya evine gireceksin Mimi?

"dünya evi" betimleyişiyle ilgili art niyetli bir kompozisyon yazılabilecek kelimelerini sıralamayı düşünür önce. Sonra içinden "who careesss maan! Fuck off!" der.

-3 kız kardeşim var. Dilerim hepsi iyi adamlarla evlenirler.Benim paylaşmayı düşünmediğim planlarım var.
-En geç 26 yaşında evlenirsin sen.
-27'de de çocuk yaparım değil mi Nostra?
Sevgili arka çıkıcı:
-Yok abi bence zaten hamile kaldığı için evlenir bizim Mimi!
Nostradamus:
-Görürsün bak içimizden ilk sen evleneceksin.
-Sağol Nostra. Doğacak çocuğum zevzek olursa adını Nostra koyacağım, söz.

...

Hediye falan almak lazımdı sanırım. Bebekleri falan olunca da gidip nazar boncuklu altın takıştırmak gerekir yatağının kenarına, adettir bizde falan deyip farklılık yaratırım, belki deli diye bakarlar bilemeyeceğim.

İnsanın amaçsızca koşmak istediği anlar oluyor bazen. Ruhsal açıdan...

-Mimi?
-Efendim azizim.
-Bence sende gelmelisin.
-Gereksiz atraksiyon corç. "beyazlar içindeki saadeti sonsuz"un bu en mutlu gününü, sıkıntılı göz göze gelişlerle zehir etmeyelim.
-Bence gitmelisin.
-Yılda 2 kere görüştüğüm birine bunu yapamam. İdeolojime ters.
-Ayıp ama çağırmışlar.
-Ayıp olmasın diye çağırmışlar, ayıp olmasın diye gitmiyorum.
-Püüfff!
-Benim yerime mutluluk dilersin...

...

Haziran kapıya dayanmış.Yeni bir part time lover, yeni bir iş, yine kahkahalar atacak nedenler silsilesi bulunmuş.

Bilmem kimin sikko karton bardağında ekistra çaklıtlı latte zıkkımlanılıyor. Yine çok hoş ortamlar. İkindi vakti akşama dönmek üzere. Güzel bacaklı hanımlar, geniş omuzlu beyler, çantada taşınan biblo bebekler ve zavallı köpekler...

-Bu sıcakta neden kahve içiyoruz ki abi?
-Çünkü bardağın üzerinde "bilmem kimin" adı yazıyor. Elalem arabasında boş bardak taşıyor sırf o "bilmem kimin adı" için.Sen en azından bardağının dolu olduğundan eminsin azizim.
-Ne dedin sen şimdi abi?
-Kahveni iç corç, yorma beni bu sıcakta.

...

-Yine çook eskilerden bir zamanların siyah beyaz yaşandı bittisi bir başka hey corç'un düğününe gittim geçen.
-Nasıl çok hediye geldi mi bari, para takan oldu mu?
-Mimi gelemedi, mutluluklar diledi dedim. Beyazlar içindeki saadeti sonsuz gelemediğine üzüldüğünü bildirip selam yolladı...
-Ne yemek verdiler tavuk mu kırmızı et mi?
-Yine çook eskilerden bir zamanların siyah beyaz yaşandı bittisi bir başka hey corç gülümseyerek sıktı elimi, "Mimi'ye sevgilerimi ilet" dedi. Gözü daldı bi ara sanki.
-Kesin doğru düzgün alkol servisi de yapmamışlardır ha? İyi ki gitmemişim.
-Bence ayrılmayacaktınız ve ben sizin düğününüze gelecektim. Yine çook eskilerden bir zamanların siyah beyaz yaşandı bittisi bir başka hey corç'un, seni hala seven bir parçası var bence.
-Ehehehe tabi azizim kızı olursa adını Mimi koyar belki, değil mi?
-Bence öyle!
-Bence de. Mimi güzel bir isim sonuçta. Mısır yiyelim mi lan? Ne biçim koktu burnuma.
-Beni dinlemiyormuş gibi yapma
-Sende gereksiz drama yaratma çabasında olma bu kadar. Bir filmin içinde yaşamıyoruz hiçbirimiz. Ne o Charles ne de ben Carrie'im...
-Onlar kim be!?
-Ehehehe araştır bul.
-Söylesene abi.
-Mısır alalım yürü hadi.

...

-Ya oturmayalım şu sahile be. Etraf köpek sıçtırıcısı kaynıyor!
-Sende amma meraklıymışsın ha. Başka tarafa baksana azizim.
-Versene mısırından, bitti benimki.
-Al, az ye biraz.
-Nostra'yı arayalım mı? Eğleniriz.
-Ya bırak gelmez o. Aşkısıyla "ot böcek gül çiçek yaşasın kelebekler" takılıyordur, rahatsız etme beyimizi.
-Evlenecekmiş aşkısıyla, öyle dedi.
-Nikah masasına kadar yolu var!

...



Bu hayat dedikleri şey gerçekten çok dairesel bir kişiliğe sahip.
Günden güne daha çok sever oldum kendisini, hiç bırakıp gidesim gelmiyor.

yeni oyundan bir parça...

“K… ile tekrar karşılaşma.”

(çalışma masasında sıkkın bir şekilde yazmakla meşgul olan S… arkasından gelen sesle elindeki kalemi bırakır.)

K…: Hayatımızın sonuna kadar olmak istediğimiz, olmamızı istedikleri, şeyin peşinde koşturup durmaya devam edeceğiz. Kaybettiklerimizi umursamamayı öğrettiler bize. Daha iyisini yaparsın ve daha fazlasına sahip olursun.

(S… masasındaki kağıtlardan başını kaldırıp,sandalyesini arkaya doğru çevirir, yatağının üzerinde oturan K… ya bakar. K… , S…’nin duyabileceği şekilde iç geçirerek, yumuşak ses tonuyla konuşmaya devam eder.)

K…: Kurallar böyle. Boş verip oturduğun yerden diğerlerini izlemek istesen bile, böyle bir şansın yok, kandırma kendini.

(S… sanki onu duymamış gibi yaparak.)

S…: A harika bir sen eksiktin. Mümkünse hiç çeneni açmadan çek git,her şey yeteri kadar karmaşık zaten, bir de senin saçmalıklarını dinleyemem.

(K… yataktan kalkıp S…’nin önüne gelir. Hala sandalyede oturmakta olan S…’nin yüzüne doğru eğilir. )

K…: Sana da merhaba, bende seni özledim.

S…: Tek kelime: Defol!

(K… sanki onu duymamış gibi odada gezinmeye başlar.)

K…:Bakıyorum bugün hiç de kibar değiliz.

S…: (Yüzünde memnuniyetsizliğini belli eden bir ifadeyle) Sana ne?

K…: Bu odanın hali ne böyle, ruhumuz yine karmakarışık. ( masaya doğru uzanıp kağıtlardan birini eline alır)

S…: Çek elini! (Sinirli bir şekilde kağıdı elinden çekip alır)

K…: Ne yazıyorsun ve neden benim haberim yok.

S…: Her şeyi bilmek zorunda değilsin. (yüzünde alaycı bir ifadeyle gözlerini devirerek) Aslında nasıl oldu da bilmiyorsun bende şaşırdım,performansında düşüş var sanırım, ne o uyku düzenin falan mı bozuldu,yazık…

K…: (aynı alaycı gülümseyişle cevap verir) Aklınca dalga geçtiğini sanıyorsun değil mi?

S…: (sandalyesiyle K…ya doğru yönelir ve gözlerinin içine bakar)Yo sanmıyorum, geçiyorum.

K…: (Çok keyif almış bir ses tonuyla) Cık cık cık cık…Zekana ne oldu senin, daha iyisini beklerdim, herneyse ne diyordum?

S…: (Sandalyeyi eski konumuna geri döndürüp,kalemi eline alır, yazmaya devam eder) Elveda deyip gidiyordun, evet bende seni hiç özlemeyeceğim,hoşçakal…

K…: Hmm bu biraz daha iyiydi en azından idare eder.

S…: (kalemi masanın üzerine fırlatır,kalem yere düşer) Ahh! Git artık.

K…: (yere düşen kalemi alıp sahibine uzatır) Ne yazıyorsun?

S…: (daha sakin bir şekilde cevap verir) Öylesine şeyler.

K…: Hmm herhangi bir değeri yok yani. O zaman neden uğraşıyorsun ki, gereksiz. (yine alaycı bir ses tonuyla) Üzülüyorum bu kaybolmuş hallerine.

S…: Belki hemen çekip gidersen daha iyi şeyler yazmaya başlarım, yalnızken daha iyi yazarım, biliyorsun…

K…: Hiç sanmıyorum, sen yalnız kalmayı sevmezsin…

S…: (cevap vermez kağıtlara dönüp yazmaya devam eder..)

(K…: uzanıp masada duran bir kitabı alır,arkasını çevirip okuyormuş gibi yapar, kitabın arkasındaki fotoğrafı işaret ederek)

K…: Sen “O” değilsin aşkım, hatırlıyorum o daha megaloman ve korkusuzdu, insanlar ona hayran kalırdı, sen öyle biri değilsin.

S…: (yazısından başını kaldırmadan) Evet o yüzden tek başına, beş parasız ve pislik içinde ölüp gitti değil mi? İnsanlar ona hayran olduğu için?

K…: (elindeki kitabı fırlatır gibi yerine koyarak) Kişilerin seçimleri onların kaderini belirler, o da bunu seçmişti.

S…: (başını kaldırıp K…’nın bıraktığı kitabı eline alır) Hadi oradan, gerçekte ne olduğunu, kim olduğunu söylediği zaman taşlanmış ve yalnızlığa terk edilmişti, bir sefil olarak öldü… Bu muydu yani seçimi? Meteliksiz ve yalnız başına bir otel odasında ölmek!

K…: (sanki bir tiyatro oyununun repliğiymiş gibi, elini havaya kaldırarak) Ve hiç bir zaman pişman olmadı diye yazdı kitaplar adını.

S…: Hahahahaa yapma şunu, hiç pişman olmamışmış, kimi kandırıyorsun. Pişmanlıktı onu öldüren, hasta eden, iliklerine işleyen, yaşamını kurutan. Bugün hala okunmasının tek nedeni ukala bir megaloman olmasının dışında bir aşık olmasıdır. Kendini öldüren şeyin aşk olduğunu zaten biliyoruz bu da işi daha eğlenceli kılıyor, okurken yüceleştirdiğimiz o adam, tüm o zenginliği ve şaşalı hayatı kaybederek farelerle dolu bir odada kendi pisliği içinde ölüyor… Niçin? Onu o yüce insan yapan şey yüzünden. Cenazesine 10 kişi bile katılmıyor…Ahahahaaa aslında senin gidip onu rahatsız etmen gerekir, tam istediğin gibi, yüzüne sırıtıp dalga geçebileceğin biri, acınası bir zavallı,sefil bir adam!!

K…: Evet ama o asla bir sefil olduğunu kabul etmedi… (S…’nin yanına gelip etrafında dönmeye başladı) Hayranı olduğun birini bu şekilde tasvir etmen ne garip… Onu sevdiğini sanıyordum. O en azından insanların ruhuna dokunabilmeyi başardı... Hani senin yapmak istediğin şey var ya tıpkı onun gibi.... Hayranlıkla baktılar ona, sevdiler ve yücelttiler… İnsanlara kendini göstermekten korkmadı. Öldü ama ölümsüz olarak öldü… (S..’nin önünde dikilip) Peki ya sen? Sadece 2 kişiye anlatabildin kendini ki onları da uzaklaştırdın,değil mi? (hızlıca arkasını dönüp konuşmaya devam etti) Aslında onun gibi olmak istiyorsun değil mi? Sadece bunu yüksek sesle söylemiyorsun çünkü o zaman birileri duyabilir ve dalga geçebilir… Ya da başaramayacağının farkında olduğun için böyle davranıyorsun?

S…: Bu saçma teorilerini kendine sakla! Ben sadece kendim için yazıyorum ve bundan zevk alıyorum. Sen git başka birinin şeytanı olsana!

K…: Saçma sapan şeyler yazarak kendini eğlendiriyorsun sadece, yani asıl sefil olan ve acınması gereken sensin, kendini yazar sanan bir yalancı. En büyük yalanını kendine söyleyen ve buna inanan biri…

S…: Sana defolup gitmeni söylediğimi hatırlıyorum…

K…: (sakin bir şekilde eline aldığı içi su dolu yılbaşı küresiyle oynayarak) Söyleyeceklerim henüz bitmedi.

S…: İyi, şu köşede konuş kendi kendine, konsantre olamıyorum!!

K…: (küreyi sallayarak içinde uçuşan kar tanelerini izleyerek) Mükemmeliyetçi değilken,hiç olmamış ve olmak istememişken, sanki her şeyin mükemmelmiş gibi davranma. Kırışıklıklarını gördükleri zaman sana olan sevgileri azalır diye korkuyorsun değil mi? (küreyi S…’nin önüne koyarak) Ya da evet haklısın seni kaç kişi sevmişti ki, sana can verenlerin dışında?

S…: (ayağa kalkarak) Kes şu saçmalıkları, yaşadığım şeyleri biliyor olman onları yüksek sesle dile getirme hakkı vermez sana. Neden kalkmış herkese anlatıyorsun bunları.

K…: Neleri?

S…: (ellerini iki yana açarak) Her şeyi.

K…: Seni yani?

S…: (elleri iki yanına düşer,dönüp yerine oturur) O hatayı bir kere yaptım ben.

K…: Ders aldın mı peki?


……

K…: Evet, bence de sus. Ve burada senden ve benden başka kimse yok, bilmem farkında mısın?

(S… cevap vermez ve yazmaya devam eder. K… gözlerini kısarak S…’ye bakar ve yine o alaycı sesiyle)

K…: Aaaa! İnanamıyorum!!! Yoksa şizofreni dostların geri mi döndü.

S…: (kafasını kaldırmadan derinden gelen bir sesle) Ben şizofren falan değilim sen uydurdun onu!

K…: (gülerek ve yine o alaycı ses tonuyla) Hahhahhaaa! Hadi bari bana yalan söyleme.
(ciddileşerek) Hem yalanların ne işe yaradı bu zamana kadar? Kendini incitmekten, acıtıp kanatmaktan başka ne yaptın? (garip bir neşeyle) Senin kelimelerinle anlatayım mı sana seni. İroni dolu yaşamını, boş verip unuttuklarını, kaçırdığın her şeyin farkında olup da nasıl görmezden gelip gerçeklerden kaçtığını. (kafasını yazı masasına doğru uzatıp) Dinlemek ister misin?

S…: Hayır!

K…: Ben anlatayım sen yaz?

S.. : Hayır!!!

K…: (hayal kırıklığına uğramış bir çocuk edasında,dudak büzerek) Ne yazık… O zaman geçmişi bırakalım ve ileride başımıza gelecek olan şeyleri konuşalım ha, ne dersin?

S…: (sinirlice K…’ya bakar) Sen çekip gitsene geldiğin yere!

K…: (sanki şaşırmış gibi yaparak)Nereye?

S…: Nereden geldiysen oraya!

K…: (gülümseyerek) Bu hallerine bayılıyorum senin, neyin ne olduğunu çok iyi bilirken yine de saf ayaklarına yatıp şansını deniyorsun.

…
K…: Bakma öyle, kızma, gücenme. Sensin bu. Düşünsene bir, daha sen bilmiyorsun kendini, onlar nasıl anlasınlar. (S… ses çıkarmaz.) Ama dur, sen bilmiyor değilsin, sadece bilmezlikten geliyorsun. (yine alay ederek ve karşısındakinin canını acıtmak isteyen biri gibi) Haklısın, kırışıklıkların dışında neler neler var daha değil mi? Her birini bilmek bir yenisine sahip olmana neden oluyor.

S…: (kafasını kaldırmadan yüksek sesle) Seni bana sayıyla mı verdiler, çek git başımdan!

K.. : Beni kovuyorsun da, peki sen ne zaman gideceksin?

S…: (sıkkın bir şekilde) Nereye?

K…: (bu durumdan çok eğlenerek) Yapma, bilmiyormuş gibi davranma.

S…: (kalkıp K…’nın yüzüne doğru bağırarak) Bilmiyorum işte Allah’ın cezası bilmiyorum!!

K…: (sakince) Ben biliyorsam sen de biliyorsundur. ..

(S… cevap vermez ve yazı masasına dönüp oturur)

K…: (gerçekten üzülmüş birinin ses tonuyla) Suskun kalman, her zaman evet demektir. Keşke o da bunu anlasaydı değil mi?

S…: Kapa çeneni….

K…: (S…’nin yanına gidip ellerini S…’nin omuzlarına koyar) Ne oldu, sessizleştin bir anda. Hadi yapma her şey gibi bunu da unutamayacağını biliyorsun. Kendini kandırma aşkım. Hiçbir şeyi unutmazsın sen. Eğer unutsaydın ben burada olmazdım.

(dönüp tekrar yatağa oturur)

K…: Tamam tamam, bugünü ve geleceği bir kenara atalım, geçmişi de uykusundan etmeyelim. Hadi gel her şeyin başlangıcı olan şeyleri konuşalım.

(kendini yatağa bırakır, sol elini kaldırıp tavana görünmez şekiller çizmeye başlar)

K…: Onlar burada, hep buradaydılar. Biliyorum ara sıra aklına geliyor… Ama nedense üzerinde durmuyorsun. (elini indirip kollarını iki yana açar) Aslında biliyor musun şaşırıyorum bu tutumuna. (S… sandalyesini döndürüp ona bakar) Biz hayaller kurmakta çok başarılıyız,buna rağmen sen nasıl oluyor da onları beyninde, köhne bir odadaki bir çekmecede kilitli tutarsın,onları bir kenarda saklamaya nasıl devam edersin.

S…: (gözlerini kısarak) Dalga mı geçiyorsun benle?

K…: (bir anda yatakta doğrulup gülmeye başlar, az önceki üzgün halinden eser kalmamıştır) Hahaha evet!! Seni korkak! Harika olabilirdi ama sen onu da elinin tersiyle ittin ve uçup gitmesine izin verdin.

(S… nefretle K…’ya bakar ve hızla yazı masasına geri döner)

K…: A hadi ama bakma bana öyle…

S…: Rica etsem defolup gider misin?

K…: (yapmacık bir ağlama ile) Cık cık cık cık… Kırdın beni… Halbuki herkes çekip gittiğinde, seni terk ettiğinde sadece ben kalacağım yanında.

(son cümleyi söylerken büyük keyif almış gibiydi)

K…: Oysa senin şu yaptığına bak. Tek gerçek dostunu kovuyorsun. Hiç yakıştıramadım… Hele şu yüzündeki ifade yok mu? Bana bir hastalıkmışım gibi bakıyorsun.

S…:Hastalıklardan kurtulmanın yolları var ama aynı şey senin için geçerli değil maalesef!!

K…: (sevgililerin birbirine paytak hitaplarını taklit ederek) Aşkım yapma böyle…

S…: (sakince) Defol, o yılışık gülümsemeni de al ve git!!

(K… Odada dolaşmaya devam eder. 1-2 dakika ikisi de konuşmaz. K… yerde duran zarflardan birinin içinden çıkardığı fotoğraflara bakıyor,S… ise elindeki kalemle yavaşça içi su dolu yılbaşı küresine vuruyordu…)

K…: Bunları beğendim…

S…: (ona bakmadan küreye vurmaya devam eder) Neleri beğendin?

K…: Şu fotoğrafları, sen çekmiş olamazsın değil mi?

S…: (dönüp hangi fotoğraflardan bahsettiğine bakara) Hayır ben çekmedim.

K…: Biliyordum zaten, olduğu gibi görünen şeyler bunlar, basit ve yalansız, sen her zaman aksesuar ekler ve sahteleştirirsin kareleri.

(S… onu umursamamış gibi masasına dönüp küreyle oynamaya devam eder)

K…: O kafeye astıkları fotoğrafını hatırlıyor musun? (gülerek) Ondan daha berbat bir çalışman daha yoktur herhalde.(yücelterek aşağılar bir tavırla) İçine yağmur dolmuş bir şemsiye!!! Ne acınası bir manzara!!

S…: (sıkkınlığını belli ederek) Ne saçmalıyorsun sen?

K…: (eğlencesi yarıda kesilmiş gibi) Hiçbir şey… (telkin verici bir ses tonuyla) Sadece diyorum ki en nefret ettiğin şeylerin insanların en beğendikleri olması sence de garip değil mi?

S…: (sakince) O fotoğraftan nefret falan etmiyorum.

K…: Peki neden altına adını yazmalarını istemedin?

(kısa bir sessizlik olur S… Sandalyesiyle arkasında duran K…’ya dönerek)

S…: Sana ilginç bir şey söyleyeyim mi?

K…: (ellerini S…’nin dizlerine koyarak önünde diz çöker) Evet aşkım, dinliyorum…

S…: (K…’nın ellerini itip ayağa kalkar) Çok ilginç ama bazı insanlar tanınmak istemezler… (küçük gören bir tavırla) Eee tabi bunu anlamanı beklemiyorum sayın her şeyi bilen. Herkes senin gibi megaloman değil, bazılarımız saklanmayı sever…

K…: (yere oturup güler) Ahahahaaa son zamanlarda duyduğum en komik şey buydu sanırım… (yazı masasına yaslanarak, alaycı tavrıyla )Sen! Saklanmak! Şaka yaptın değil mi aşkım..
(doğrulup ayağa kalkar S…’nin yanına gider ellerini tutup onu dans etmeye zorlar) Sen! Bayan herkesin hayran olduğu yaratık! Kimse beni görmesin, bilmesin istiyorsun. Hayatının en büyük ikinci yalanını söylediğinin farkındasındır umarım!! Hahahaaahhaaa!!!!

(S… ondan kurtulup yatağına oturur)

S…: Bu konuşma bir sonuca varacak ve sen çekip gidecek misin?

K…: (yazı masasına oturup dağınık kağıtları toparlamaya koyulur) Yo iyi böyle… Bugün hiç konuşkan değilsin şaşırdım doğrusu, büyük değişme var sende,neden acaba?

S…: Seninle konuşmak istemiyorum, çekip gidersen eski halime dönerim!!

(K… kağıtları düzenledikten sonra kalemleri dizmeye başlamıştır)

K…: (sahte dudak büküşüyle döner)Beni istemiyor musun yoksa?

(S… cevap vermez yatağına uzanıp yerde duran yastığı alır)

K…: (gülümseyerek kalemleri dizmeye devam eder) Biraz daha buradayım belki birkaç hafta ya da ay..

(S… hızla geriye döner )

S…:Dalga geçiyorsun değil mi!!?

K…: (eğlence dolu sesiyle) Hayır aşkım, bu sefer ki durum sandığından da kötü… Düşünüyorum da belki bu sefer bir daha gitmemek üzere yerleşebilirim buraya…

(S… elindeki yastığı bırakıp yatağa sırt üstü uzanır, eliyle havaya olmayan şekiller çizmeye başlar. K… kalemleri düzenlemeyi bitirip S…’nin yanına yatar.)

K…: (S…’nin havadaki elini yakalayıp) Hadi ama gittiğim zaman hiç özlemiyor musun beni…

(kapı açılır ve A… başını içeri uzatır)

A…: Yemek hazır gelmiyor musun?
S…: Tamam geliyorum.

(A… kapıyı kapatıp gitmek üzereyken geri dönüp sorar)

A…: Sen kiminle konuşuyordun?
S…: (kalkar,sandalyesinde asılı olan hırkasını alıp giyerken) Hiç kimseyle. Sesli düşünüyordum sadece… Eee yemekte ne var?

(S… A..’nın yanına gider,tam kapıdan çıkarlarken, K… güler)

K…: (tavana görünmeyen şekiller çizmeye devam ederek) Görüşürüz aşkım!!

Farklı Heyecanlar deneme hikayelerim "Geleceğe Bakabilmek" den bir bölüm..

Bugün evden çıkmamalıydım. Aklımdan geçirdiğim tek düşünce bu... Bugün... Evden... Çıkmamalıydım... Peki evde kalsaydım ne olacaktı, her zamanki şeyler. Gereksiz işler,boş bakışlar,zorla intihar ettirilen koca bir gün daha yaşayacaktım... Belki de bugün yataktan hiç çıkmamamlıydım. Aslında dün de yataktan hiç çıkmamalıydım. Ama doğruya dün kendi yatağımda uyanmamıştım ki...

Daha fazlasını isterken hiçbirşeye sahip olamayanlar ya da herşeye sahipken hiçbirşeyi olmayanlar... İkisinin arasında hiçbir fark yok... Sonuç yine aynı. Yok... Bir de kalabalık içinde yürüken beyninde çalan şarkıyı dinleyen tipler vardır. Sahip olmadıkları acıları yaşıyormuş gibi bakarlar etraflarına,hani şu filmlerde kullandıkları bir sahne tekniği vardır ya, akrep yelkovanın peşinden koşar,gün akar, herkes hızlıca geçer gider yanından,sen o hızın dışında onlara bakarsın falan... Motion blur durumunun daha ağırlaştırılmış acı hissettirme hali yani... Çok fena birşey bence, insana boşlukta hissini aşılayan o tür sahneler çekmemeleri gerekir... Her neyse, bugün de bir kutuya tıkıp köprüden aşağı atmak istediğim günlerden biri işte...Ve ben yine yürüyorum...

Her gün aynı yerden gazete alıyorum. Dükkan sahibi artık tanıdı beni. Daha söylemeden istediğim gazeteleri toparlayıp elime veriyor ve nezaketen soruyor "Başka bir arzunuz?" "Hayır,teşekkür ederim,iyi günler." Aslında o kadar çok arzum varki... Hangi birini anlatsam... Anlatsam dinleyen olur mu ki? Üzerinde düşünmeye gerek olmayan bir durum... Yürümeye devam,köpeklerini dolaştıran acınası insanlara bakmamaya çalışarak, adım saymaya devam... Sabah kahvemi hep aynı dükkandan alıyorum...Meşhur "Starbucks" hani,bence adı "Starfucks" olmalıydı.Çünkü hangi saatte gidersem gideyim, içerdekilerin çoğu kahve içmek için bulunmuyor orada.Hatta bardaklarından bir yudum aldıklarında,aslından içtiklerinin ne olduğunu bilmediklerini, kahve tadını tanımadıklarını yüz ifadelerinden anlıyorsunuz. Ama haklılar havalı bir yer Starfucks. Ben mi neden oraya gidiyorum?Bilmem, belki tezgahtaki kız çok güzel ondandır.Her sabah bana nasıl olduğumu soruyor. Ne cevap verdiğim önemli değil,nasılsa dinlemiyor beni, bu da benim hoşuma gidiyor... Bir gün beni dinlemediğinin kanıtı olsun diye nasılsınız sorusuna cevap olarak" Harikayım ve seni şu tezgahın üzerinde becermek istiyorum!" diyeceğim... O bana bakıp "Bir büyük boy Caffé Latte, hemen geliyor" diyecek ve artık ezberlemiş olduğu ismimi kağıt bardağın üzerine yazıp "Nakit mi kredi kartı mı?" diye soracak...

Güzel bir kız aslında ama o da diğerleri gibi ilgisiz, sadece kendini düşünen tiplerden. Onun da tüm diğer kadınlar gibi bu hayattan istediği şey aynı. Onu sevecek bir adam,rahat bir yaşam,ona saygı duyan bir çevre vs vs vs... Filmlerde ve kitaplarda okuduğunuz o arzulu kadınlar gerçek hayatta karşılaşamayacağınız tiplerdir. Boşuna hayal kurmayın yani.En olmadı, alın elinize kalemi sizde bir tane onlardan yaratın. Asla gerçek olmayacak fantazi kadınınızı yazın,çizin,karalayın... Yaşayan her kadın sorundur bir erkek için, en iyisi kafanızda yarattığınız kadınla dertleşin ve seks için kuralları olmayan kadınlarla buluşun.Ama dikkat edin,kendi evinizde değil onların mekanına buluşun.Onlara gidin ki sabah duşmuş,kahvaltıymış,geçirilen gecenin duygusal paylaşımlarıymış vs vs ile uğraşmadan istediğiniz anda çekin kapıyı çıkıp gidebilin... Böyle yaşamak mı olurmuş diyen insanlara inanmayın sakın,onlarında farklı bir bok yaşadıkları yok,onlar da içinde boğuldukları pisliğin farkındalar ve rol yaparak dindiriyorlar acılarını,gerçek anlamda zevk almıyorlar hiç birşeyden.Siz en azından, sizinde yaşadığınız hayatın boktan olduğunu anlayana kadar iyi vakit geçirirsiniz. Tecrübeyle sabittir ve tecrübe eden kişi hiç pişman değildir.

Şu bardağınız hazır olunca çığırtkan gibi adınızı bağırmaları da olmasa, süper mekan olacak şu Starfucks. Kendi adını duymaktan hoşlanmayan insanlar varken, ki bu ben oluyorum,bir de etraftaki yabancıların adınızı duyması daha bir sinir bozucu oluyor.Aslında benim şu, günün hangi saati olursa olsun açık olan,kapısı açıldığında dışarı koca bir sigara dumanı bulutu çıkan barlardan bulmam gerekiyor. Kapı açılınca dönüp nasıl biri geldi diye bakmayan,kendi sefil acısıyla başbaşa oturup içen insanların olduğu bir yer bulmam lazım. Belki o zaman benden daha kötü durumda olanlara bakıp egomu tatmin eder,kendi sefilliğine acıyanlara tiksinerek bakar, normal bir insan olurum. Kim bilir?

Kim bilir? Cevabı olmayan saçma bir söz kalıbı daha. Gelecek dedikleri şeyin ne zaman geleceğini bilmeyen insanların "hadi bari istediği zaman gelsin de gelirken yanında ne getirsin acaba" türü düşüncelerinin, iyiyi umma cabası. "Ne getirise getirsin lan,gelmesini isteyen var mı ki getireceğiyle ilgilenelim" diyen yok. Yaşadığı boktan hayatın bir gün düzeleceği masalına inanan zavallıların cümlesidir "kim bilir?" belki,keşke... Ve o zavallılar, beş yıl sonraki gelecekte durup hala keşke,belki,kim bilir demeye devam eder,siktir çekip küfür edeceğine iyiyi ummaya çabalarlar.

Beyaz tenli bir kız vardı eskiden,tanıdığım,öpüştüğüm,seviştiğim... Bir gün "Sandığından daha yanlızsın ve bir gün bunun farkına varınca çektiğin acıyı gülerek saklayamayacaksın kimseden,maskelerin işe yaramayacak,çırılçıplak kalacaksın" demişti.Neden bahsettiği hakkında düşünmek yerine uzanıp onu öpmek daha işime gelmişti. Şimdi aklıma gelince düşünüyorum... Gerçekten hissettiği için mi söylemişti onları yoksa sadece "seni senden iyi tanıyorum" üstünlüğü mü taslamaktı amacı. "Geleceğe bakmak istememen onun orda olmadığı anlamına gelmez, kendine yön vermediğin sürece hep aynı boşluğu hissedeceksin.Peki ne zamana kadar savrulmayı planlıyorsun,bir gün yorulacaksın..." demişti. Onun sözlerini çok iyi hatırlıyorum ama o sözlere ne cevap verdiğimle ilgili en ufak bir fikrim bile yok...

Geleceğe bakmak istememek... Bunu düşünüyorum hala... Bir bilinmeze nasıl bakılır ki diyorum... 5dk. sonra elimdeki kahvenin soğuyacağını biliyorum,bu daha hızlı mı içmem gerekir demek. Ya da 10dk. sonra otobüsün geleceğini biliyorum,bu daha mı hızlı yürümeliyim demek. Diyelim ki 8 yıl sonra öleceğim bu ne demek peki? 4dk. sonra kahvem tamamen soğuyacak, sıcakken içmeliyim onu,yani daha hızlı olmalıyım... 9dk sonra otobüsüm gelecek, adımlarımı hızlandırmalıyım,belki de durağa kadar koşmalıyım. 8 yıl sonra öleceğim... Peki ne yapmalıyım? Kahve soğursa çöpe atarım,otobüsü kaçırırsam taksiye binerim... Ölümümün alternatifi yok.

Geleceğe bakabilmek...Neden? Nasılsa bir alternatifim yok... Sonuca ulaştığım yolun ne önemi var ki?

.
.
.

...

Aslında söylemek istediklerim bunlar değildi. Yine de söylemiş bulundum. İnsan bazen durduruyor kendini. Durup düşünmesi gereken zamanlarda umarsızca konuşurken, konuşması gereken anlarda susup kalıyor. Belki de onlarca sözcük aynı anda dökülemiyor dudaklarmızdan, çıkış yolu bulamıyor. Ya da tüm yollar tarafımızca kapatılmış oluyor. Birşeyleri istemek yetmiyor gerçekleştirmek için. Elimizi havaya kaldırmak için bir nedene ihtiyacımız varken nedensiz kalmış oluyoruz çoğu zaman. İhtiyacımız olan şeylerin gereklilik sırasını bile bilmiyoruz bu hayatta. Yaşamın kullanma klavuzu yok maalesef, hem olsaydı bile içeriğe bağlı kalacağımız ne malumdu. Cevapsız sorular sormak doğamızda var bizim. Cevap bulamadığımız zamanlarda kızmak veya cevabı beğenmeyip oyun bozanlık yapmak…

Aslında söylemek istediklerim bunlar değildi. Yine de söylüyorum. Bize ait olan hiçbir şey yok bu dünyada. Sadece bizim sandıklarımız var. Belki de sadece mevsim böyle hissettiriyor ya da başka bir şey var yine bilmediğimiz. Arasak bulunur mu? Ya da istesek biri bulup geri getirir mi? Hem en başında neden kaçıp gitmişti ki? Özlem duyduğumuz o kadar çok şey varken özlemeyi unuttuk hepimiz. Tercihler yaptık. Birini bırakıp öbürünü seçtik. Bıraktığımızın seçmemiz gereken olabileceğini görmezden geldik. Deneyim dedik. Vazgeçmedik. Rastlantıları görmezden geldik. Mucizelere inandık ama rastlantıları mucize saymadık. Hep daha iyisini bekledik. Daha iyisinin ne olduğunu bir türlü öğrenenmedik.

Aslında söylemek istediklerim bunlar değildi. Yine de söylemiş bulunmam yüzsüzlüğümün bir başka eseri. Hiçbirimizin söyleyecek fazla birşeyi yok. Yapabileceklerimiz sınırlı. Hayatın değerini bilmeden geçirdik ömrümüzü. Şimdi durup düşünmenin anlamı kalmadı. Çocukluğumuz terk etti hepimizi. Eski kokular uçup gitti. Daha yaşayacak çok şey var desek de vazgeçmesek de farkındayız yine yalan söylediğimizin. Hiçbirimiz dürüst değiliz nasılsa. Bu yalan da diğerlerinin yanına… Zaten giderken bir tek onlar olacak yanımızda…

Gidilecek bir yer varsa eğer ve gideceksek bir gün oraya. Bizden geriye ne kalır sizce ardımızda. Kadeh kenarında bıraktığımız dudak izi bile yıkanınca çıkıyor nasıl olsa…

kabul edilmeyen klip hikâyem vol.13

Mavi hırkalı bir kadın evinden çıkıyor ve yürümeye başlıyor. Aceleyle çıkmış evinden, üstünde incecik beyaz bir gecelik, ayağında bağcılarını bağlamayı unuttuğu botları... Uzun, kestane rengi saçları özenizce toplanmış, karmaşıklığın güzelliğini sergiliyorlar... O adım attıkça tokasından kurtulup önüne dökülüyorlar... Ama o pek umursuyor gibi görünmüyor, mavi hırkasına sarılıp yürümeye devam ediyor...

Amaçsızca bakıyor etrafına, belki de nereye gittiğini kendi bile bilmiyor..İncecik, narin, güzel bir kadın yürüyor yolda, bu soğukta üzerindeki tek bir hırkayla... İnsanlar ona bakıyor, şaşkınlıkla, büyülenmişçesine... O görmüyor kimseyi, bakmıyor yüzlerine, görmek istemiyor... Ela gözlerini etrafta gezdiriyor, takılı kalmıyor... Aslında biraz boş bakıyor o gözler ama kendilerinden emin gibiler...O güzel kadının yetişmesi gereken bir yer var, biri var belki de. Hızlandırıyor adımlarını, bedeni havada süzülüyor tıpkı yolu belli olmayan yapraklar gibi...
Çok üzgün kadın, niye acaba? Gözleri kızarmış, gözbebekleri kocaman, burnu pembeleşmiş yanakları gibi, soğuktan belki de burun çekişleri... Sanki biri kolundan tutup da çekmiş gibi sarsılarak duruyor bir anda. Önüne bakıyor, bomboş bir yol... Başını çeviriyor bir pastanenin camından kendini seyrediyor uzun, vitrindeki pastalara bakıyor, hepsi rengârenk, cıvıl cıvıl... Hepsi hazır bir şeyleri kutlamak için... Hafif bir tebessüm uğruyor kadının dudaklarına, ağlayarak yoluna devam ediyor...

Herkes gitmiş, yalnız bırakmışlar onu.. Kaldırımları boşaltmışlar, terk etmişler caddeyi.. Gözlerini sımsıkı yumuyor kadın, bir şeyler hayal ediyor belki de... Derin bir nefes alıyor, gözlerini açıp gülümsüyor gözyaşları arasından... Masmavi deniz selamlıyor sanki onu, martılar yanlarına çağırıyor... Denize doğru yürüyor kadın, gülümsüyor,kollarını açıp martıları selamlıyor.Durup denizi izliyor,kokluyor.. Sabah ilk güneşi kaçıyor gözüne içini ısıtıyor..Yavaş yavaş kıyıya doğru ilerliyor, denizi hissetmek için belki de.. Dalgaların sesi şimdi daha canlı, daha tanıdık geliyor kulağına, köpükler sıçrıyor vücuduna... Bir adım daha atıyor, botları su içinde ağırlaşmaya başlıyor... Islık çalmaya başlıyor yavaştan. Gülümserken çalmak zor oluyor...

Bir adım daha atıyor kadın, sonra bir adım daha, sonra bir tane daha... Şimdi dizlerine kadar suyun içinde, dalgalar eteğinin ucunu ıslatıyor....Saçlarını açıyor,sağa sola savuruyor.. Sonra bir adım daha atıyor, arkasından sesler geliyor, ne olduğunu anlamıyor, durup dinlemiyor... Kadın ıslık çalmaya devam ediyor, kollarını açıp denizi kokluyor ve selam veriyor martılara... Sonra bir adım daha atıyor, mavi hırkasını çıkarıyor... Sonra bir adım daha atıyor, dişleri birbirine vurmaya başlıyor... Sonra bir adım daha atıyor. Sonra bir adım daha, bir adım daha,bir adım daha....

Deniz kıyısında,titreyen bir kadın...Oturmuş,gün doğuşunu izliyor... Sırılsıklam olmuş,başını göğe kaldırmış,gözlerini kapamış,gülümsüyor,derin derin nefes alıyor, martı sesleri arasında suda yüzen mavi hırkasına bakıyor... Hayat devam ediyor...