Burnout Baby!!

Günlerdir kişisellik kokan “sevgili günlük” kıvamındaki yazılar dışında başka bir şeyle uğraşmadığımın farkına vardım ki bu günler; haftalar ve aylar olmak üzere bir güzel de birikme yapmışlar camımın önünde. Böyle bir başlangıç yaparak yine kişisel zırvalar yazacağımın sinyallerini verdiğimin farkındayım ama gelin görün ki insan, insan olduğunun farkına varınca insani ihtiyaçlarını karşılamak için daha beter bir çırpınarak batma ve boğulma hallerine giriyor.


Teşhirci biri olduğumu zaten biliyorsunuz, kafiyeli konuşup gereğinden fazla bağlaç kullanarak ayrıntılara dalmamın nedeni bir teşhirci olmam. Bununla gurur falan duymuyorum ama o potansiyele de sahibim. Bu çeşit bir farkındalık bazılarımız için zararlı olabilir belki, bilemiyorum. Ama ben hiçbir zaman karşıma geçip “bu bunun için böyle oldu yani bu böyleydi” diyen birinin lafını keserek ciddi ciddi “hayır adamım, aslında o dediğin öyle değildi” dememişimdir. Vicdanen hiç rahatsız olmadım, olmuyorum da. Farkında olmak bir şeyleri bilmek anlamına gelmiyor aslında. Yani Dünya Savaşları’nın nasıl çıktığını bilmekle neden çıktığının farkında olmak farklı şeylerdir, malumunuz.

Kafanızı karıştırarak Woody Allen tarzı prim yapma sevdasında değilim. Ama istersem yapabilirim. Ama bu sefer değil, şimdi değil…

Şu kafamıza kakılan gençlik gerekliliklerini düşünüyorum. Yani ölmeden önce okumanız, izlemeniz, yapmanız, etmeniz gereken şeyler listeleri bir yana, gençken yapılması gerekenler listesi var ve hepsini yapmak için zamanımız kısıtlı. Şimdi tam da burada - “kim demiş Mualla’ya vurulmuşum diye” şeklinde “kim yazmış o listeleri de bize akıl öğretiyormuş” diyerek gereksiz tepkilerde bulunmayacağım, çok manasız olur yaw- diye bir cümle kurmam ve Dünya Savaşları dediğim an da aklıma gelen silah fabrikalarını ve sadece bir sene o fabrikalara harcanan paranın 3. dünya ülkelerine hibe politikası ile ilgili düşüncelerimi yazmam lazım. Ama kendimi sandığım kişi değilim, kasmak boşuna… O yüzden ver yansın kavrulsun birileri bir şeyler duysun…

Neden bazı insanlar yapmamız gereken şeyler olduğunu düşünüp bize yol göstermeye çalışıyorlar anlamıyorum. Yani neden zamanını benim kesinlikle yapmam gereken şeyleri düşünüp kitap haline getirmekle uğraşıyorsun ki. Hadi diyeceğim ki sadece kar amaçlı bir şey bu ya da yaşadıklarına gereğinden fazla anlam katan birinin dünyaya haykırma isteği.

Yani demek istediğim konuya giriş yaptığım şu “ölmeden önce…” kitapları bir yana, nedir bu; “bir şeyler oluyor ve ölüyor gençler, bunun farkına varın ne olur” felsefesi. Farkındayım bende yapıyorum bunu. Ama neden “17 yaşında olmak vardı be kuzum” gibi bir cümle ağzımdan çıkıyor ve ben o anda bunu söylediğime pişman olmuşken susmak yerine o genç bedene saçma sapan bir “ahh genç olmak” konulu konferans veriyorum ki? Erken bunama kıvamında erken yaşlanma belirtileri belki de bilemeyeceğim. Ya da “gençken yapmanız gerekenler” listesindeki çoğu şeyi yapmamış ve yapmaya da niyeti olmayan (ya da seni mi kandıracağım sevgili okuyucu) yapmaya üşenen biri olarak, ben sıramı savdım biyolojik olarak olmasa da psikolojik olarak yaşlandım, ruhumu ihtiyarlaştırdım demeyi seçiyorum. Ben de kendimi pek bi b.k sanıyorum yaw!

Geçen Erdem’e “benim egom yok diyerek egomu tatmin ediyorum” demiştim, şimdi tirink etti ego insan demek. Ve insan deyince herkesin aklına ilk gelen şey “ben” demek. Nasıl eğleniyorum şu an anlatamam. Diyeceğimi de unutacağım nerdeyse, hatta bazı kısımları egoma teslim oldu bile…

Yani demek istediğim…

Sadece merak ediyorum…

Neden hayatı; şurasından burasından şu şekilde bu şekilde bir şekilde, tutun çekiştirin yamultun tepetaklak edin savurun, koşun yakalayın sallayın döndürün çalkalayın durultun, fondip yapın kusun küllerinden tekrar Anka’yı doğurtun, kendinize uygun bir yer bulun yerleşin kök salmayın ama ait olun, bakın dinleyin bulun buldurun keşfedin mahvedin, yaşayın görün bilin ama asla tam olarak öğrenmeyin, diyorlar…


Yani; leave as fast as you came, no invitation, nowhere to go from here!!!

Selam Ben Calvin....

Bir varmış bir yokmuş ve ben;

küçükken Susam Sokağı'nı izliyormuşum ve her seferinde anneme;

"bu mu yani minik kuş anne, bu mu?" diye elimi tv ye doğru hesap sorar vaziyette uzatıyormuşum. Hiç bir zaman o deve kuşunun minik kuş olduğuna inanmıyomuşum,

camdan Sarelle kavanozuna kaşıkla saldırıyormuşum ve evin içinde ambalajındaki elinde asası olan prensesi taklit ederek yürüyormuşum,

misketlerim varmış, hiç hatırlamıyorum, annem ağzımdaki misketleri gördüp kızdığında "tek seferde kaç tane misketi ağzıma sokabilirim onu deniyorum anne yaa" diye olaya bilimsellik katıyormuşum,

karton kutudan televizyon yapıyormuşum ve haberleri sunuyormuşum,

Joe Cocker'ın Unchain My Heart'ı en sevdiğim şarkıymış, "aynçeyn may hart" diye söylermişim,

Kaygan parkelerde çorapla kayarmışım,

Lambada'nın bir dans olduğunu ve o zamanlar neden yasaklandığını hiç anlamamışım, "bu etekler çok güzel anne ya neden yasaklanmış ki" diye hep sormuşum,

leblebileri havaya atark yemeye çalışırmışım ama hep yere düşermiş ve yerden alıp yermişim, çok midesizmişim,

Tom ve Jerry'de Tom'a çok acırmışım ve "anne bi kere de Tom kazansa olmaz mı?" diye annemin duruma el koymasını istermişim.,

Sonra daha ne çok şey varmış ama bir blog saysasına bir günde bu kadar zırvalamak çok fazlaymış.

Az Buçuk Politik Fikir Beyanı

Şimdi efenim bildiğiniz üzre Kosova'nın bağımzılığını ilan etmesi eli kulağında. Ajans bangır gümbür aynı haberi geçiyor. Bayraktaki yıldızların hangi ülkeleri sembolize ettiği,yok Kosova caddelerindeki İngiliz ve Amerikan bayrakları, Kosova insanının şenlik havası vs vs...

Herkes bir bayram havasında, bağımsızlık bayram edilecek bir durumdur evet haklılar sevinsinler, hep bir ağızdan türküler söylesinler...

Peki bu arada ne oluyor, Dünya kamuoyunun bir kısmı ve Avrupa kamuoyu ile Türkiye kamuoyu Putin'in ettiği o malum cümlelere kızıyor. Nedir o cümleler? Aklımda kaldığı kadarıyla şudur;

-Kosova'nın bağımsızlığına kesinlikle karşıyız.Kosova'nın bağımsızlık ilanı uluslararası hukuk sistemine ciddi zararlar verecektir, Balkanlardaki istikrar için kötü sonuçlar doğuracaktır...

vs vs vs... Kremlin'de daha neler konuşuldu tabi ki de herkes buraya takılıp kalmış durumda.

Ben Putin'in İngiltere ve diğer Avrupa ülkelerini kastederek sarf ettiği şu cümleye ise öldüm bittim,yüzümde sinsi bir gülümseme ile dinledim. Nedir o cümleler? Aklımda kaldığı kadarylıa şudur;

- Sizler Rusya'nın bu bağımsızlığı tanımasını istiyorsunuz. Biz buna kesinlikle karşıyız ve önümüzde Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti örneği varken, sizlerin bu isteğini de yerine getirmemizi isteyemezsiniz...

Yani;

Yemişim sizi Avrupa birliği devletleri, siz önce gidin kendi sorununuzu halledin sonra gelin bana ne yapmam gerektiğiyle ilgili akıl öğretin. Aklını kendine sakla İngiltere yemişim senin barışçıl politikanı, sen ne tilkisindir bilmez miyim ben!! Kendi çıkarım için böyle bel altı vurmaktan da çekinmiyorum işte oh olsun sana!! Sen git önce yıllardın göz ardı ettiğin K.K.T.C'yi tanı sonra gel vik vikle bakalım, belki o zaman dikkate alabilirim seni ki bak dikkat et belki dedim. Hadi bakiim yallah!!!!


Bu nasıl bir satıştır,bu nasıl bir laf oturtmaktır, bu nasıl bir çakallıktır sevgili okuyucu... Avrupa devletleri ki özellikle İngiltere nasıl da madara olmuştur... Tabi Vladimir amca bunu sırf işine "öyle" geldiği için söylüyor. Ama fena madara etti adamları hoşuma gitti o an ne yapayım...

Kosova'nın bağımsızlığı ile ilgili de diyebileceğim tek şey; Hayırlısı efenim ama olay kafalarınızın bağımsız olmasında biter, tükkan camlarına yalakalık bayrakları asmakla da olur tabi ama dökülen onca kan bu şekilde gerçekleşen bir bağımsızlık ilanıyla ne kadar şereflenir bilemeyeceğim...

Saygılar sevgili okuyucu...

Duvarımızdaki 254 Tane Küçük Delik Var!!!

Peki biz 2 gün boyunca ne yapacaktık bilgisayarsız. Bizler bağımlıydık o alete. Evde yapacak bişi de yoktu. Laptop ablamdaydı, ablam okuldaydı... Birgün önceden çıkan Penguen bile kurtaramazdı bizi, yanında Uykusuz olmasına rağmen işe yaramazdı, hemen okunup biterdi ikiside... Birşeyler yapmak lazımdı... (biliyorum iğrencim,gözleri ışıldayan şirin smili = :G)

Aklıma gelen "boş zaman değerlendirme aktivitesi" duvarımıza şu an için 254 tane küçük delik bıraktı ama çok da iyi oldu... (32 dişini gösteren smili)

.
.
.

Geçen çarşamba günü evdeki bilgisayarı çökerttim yine. Nasıl oldu diye merak etmeyin bende bilmiyorum. Gerçi "negatif enerjinin" suçu hep, aslında yine "ben biliyorum" yani ama kimse inanmıyor...

Neyse efenim işte klasik bir "Wonka kafaya yine saçma bişeyi takmış kendi kendine sinir yapmış" olayı yaşanıyordu evde. Ben anneme "bık bık şu şöyle bu böyle ben biliyorum işte tamam mı yaa" konuşması yapıyordum, böyle hafif sinirliyim tabi ille kabul ettircem ya kadına söylediğim şeyi, o da geçmiş karşıma gülüyo "ne bu -gerenksiz- şiddet bu celal" diyo falan beni daha çok gıcık ediyordu. Meltırıpırı da "aman abla yaaa" diye kıkır kıkır gülmeye başlayınca "aman yaw siz ne anlarsınız zaten" diye bir hıh çekip, msne girip anlayan birilerini bulma umuduyla bilgisayarı açmaya gitmiştim. Ama kasanın power düğmesine dokunmamla açılması gereken bilgisayar açılmadı.

Windows yükleniyor yazısı geldi sonunda ama yüklendiğini gösteren o soldan gelip sağa giden mavi çıbıklar ortada takılıp yerine siyah bir ekran açıldı. Bu görüntüyle daha önce de karşılaşmış olan ben hiç heycan yaratmadan içimden "aha yine çökerttim windowsu" dedim ve içeri seslendim;

"Hey corç bu açılmıyo..."
"Açamamışsındır."
"Hadi ordan be bastım işte düğmesine."
"La yine bilgisayarı çökertmişsin sen!!! Ne yaptın yine yaa!!"
"Bişey yapmadım be alla alla"
"Ya her geldiğinde şu bilgisayarı çökertmeyi nasıl başarıyorsun anlayamıyorum ya"

şeklinde söylene söylene kasayı söken kardeşcağazım,babamı aradı ve

"Senin bu kızın yine pci çökertti babacığım servise götürücez şimdi..."

vs vs diye bir güzel şikayet etti beni babişe. Neyse işte birlikte ailemizin pc tamircisine gittik efenim. Yolda kedi falan sevdim ben bu kardeş insanı çok kızdı;

"La yürüsene durmuş kedi seviyo ya!!!"

Babamı tanıyan bir amcanın tükkanı bu servis yeri, amca bir güzel dalga geçti

"Bir daha ki sefere madalya takacağım sana" diye...

Ayıp olmasın diye güldük bizde ne yapalım,ayıp yani...Akşama olur gelin alın dedi. Ama ben biliyordum akşama olmazdı, nerden baksanız 2 günlük işi vardı o kasanın. (H)

Herşey kardeşimin;

"Akşama kadar oyalanalım bari,gel sana geçen gün beğendiğim elbiseyi göstereyim"

demesiyle başladı...

Dünya Edebiyatı Final Sınavı Sonucu

Bilemiyorum sevinmem mi lazım yoksa üzülmem mi?

Bir kaç blog girdisi öncesinde anlatmıştım sana sevgili okuyucu, hani seçmeli dersim olan Dünya Edebiyatı final sınavında nasılda bir güzel patlamıştım,hatırlıyor musun? Hani olasılıklar dahilinde 4 naçizane maddde yazmıştım, daha da çoğaltabiliriz bunları demiştim.... İşte o kesin sıfır alırım dediğim sınavdan geçmişim ben!! Valla.. Hem de öyle 45-50 ile değil, bir güzel 85 alaraktan geçmişim...

Dönem boyu derse girmeyip,hocamın bıraktığı notları fotokopileri falan almayıp, final sabahı garip bir şekilde "yaparım herhalde" diye düşünmüş ve tam vaktinde girmiştim salona.

Zaten hoca soruyu dile getirdiği zaman yüzümdeki gülümsemeden anlamıştı hiçbir fikrim olmadığını.

"kendi kelimelerimizle yazacağız değil mi? kendimizce yani?" diye sorduğum zaman şöyle bir bakmış "Evet ama verdiğim hikayelerden anlatılanlarla da örnekleyin yani" diye birşey söylemişti sanırım, ben "verdiğim hikayeler" dediği an da kendimle dalga geçer ve azıcıkta sorumsuzluğumdan pişman ve memnun olarak gülümsemeye başlamıştım. O an anlamıştı hoca bahsedilen konuyla ilgili hiçbir fikrim olmadığını...

Kağıdı boş verip çıkmak yemedi tabi o yüzden oturup "aslında bu konu hakkında güzel bir paragraf hatta paragraflar yazabilirdim hocam ama vermiş olduğunuz hikayeleri gidip almayı beceremeyecek kadar sorumsuz ve boşvermiş biri olduğum için şu an bu okuduklarınızı saçmalamak zorunda kalıyorum..." gibi şeyler yazmıştım... Harfi harfine hatırlamıyorum ama ciddi ciddi o an ne düşünüyorsam yazmıştım, sorunun genelini de düşünerek bir kusmuk analiz bırakmıştım kendimce ve yazımın karmaşıklığından dolayı tekrar özür dileyerek vermiştim kağıdı...

Yaptığıma pişman olmuştum tabi. Metroda akan reklamı izlerken aklımdan "kesin disipline verecek beni" diye düşünceler geçiyordu... Ama gelin görün ki 85 almışım ve geçmişim...

Annem ettiği dualara bağladı işi hemen, ablam "zaten biliyordum ben kim bilir neler neler yazdın da adamın kafası karıştı verdi 85'i" dedi. Babam anlattığım zaman çok kızmıştı "ne demek sınav kağıdına cevabı bilmediğin için saçmalamak" demişti. Akşama "hehe 85 almışım adamım naber" diyeceğim o zaman da "zaten senin ne biçim okulun var" diye başlayacak ve "hayırlısıyla bitir şu okulu da ben başka birşey istemiyorum" diyecek.

En güzelini Kıvanç söyledi: Ohaaa yuh!! Ne şanslısın lan! Gıcık oluyorum sana 789!!

ÇukurNot: Dünya Edebiyatı hocam olan beyefendi de yrd.doç geçtiğimiz günlerde bana "senden bi b.k olmaz" diye imada bulunan hanımefendi de yrd.doç. Tabi sana olayın her ayrıntısını anlatmadım sevgili okuyucu ama şunu bil ki hatun kısmısı üni.de hoca olunca........ Anladın sen,hadi öptüm bye.

21 Ekim 2015 (Back To The Future 2)

Cnbc-e de Geleceğe Dönüş-2 başladı şimdi.(akşam kuşağının gece tekrarı) Marty,Jen ve Doktor geleceğin caddelerinde uçan bir taksiye vurmaktan son anda kurtuldular...


Marty: What the hell was that?
Doc: Taxi cab.
Marty: What do you mean a taxi cab, I thought we were flying?
Doc: Precisely.
Marty: Alright Doc, what's going on, huh? Where are we? When are we?




Marty: 2015? You mean we're in the future?
Jennifer: The Future, Marty? What do you mean? How can we be in the future?
Marty: Uh Jennifer, um, I don't know how to tell you this, but...you're in a time machine.
Jennifer: And this is the year 2015?
Doc: October 21st, 2015.

90'ların başında ağzım açık bir şekilde zevkle izlediğim bu filmi,şimdi içim biraz buruk ve geleceğe olan inancım kırılmış hatta parçapinçik edilmiş olarak izliyorum...

Kısa bir "la o zaman kurulan hayallere bak, yıl 2015... uçan arabalar,tepetaklak dolaşan insanlar vs vs...." diye düşündükten sonra, içinde bulunduğumuz 2008 yılını çoktaaan yüzsüzce heba etmeye başladığımızı fark ediyorum.(ki bakınız 2 ay önce yeni yıldı kendisi)

Üzüldüm desem yalan olur sevgili okuyucu. Sadece hayallerin hayal olmaktan çıktıkları zamanalarda hissedilen o boş ve kof duygu kapladı içimi.

Gerçi "daha 7 uzun yıl var uçan arabalar belkim çıkarlar yaaa" diyorum içimden ama buna kendim de inanmıyorum. Aklıma elmas madenleri,petrol platformları ve silah fabrikaları geliyor... "amaaaan 21. yüzyılda kimsenin Dr. Emmett Brown'cılık oynacayak zamanı yok" diyorum kendi kendime.

ÇukurNot:Filmde Marty'nin veletlerini yine Marty'nin kendisi yani Michael J. Fox oynuyordu. Hadi Marty McFly Jr. neyse de neden Marlene McFly'ı da J.Fox'un oynadığını hala anlayabilmiş değilim. Yani ne alaka la... J.Fox'u hatuna çevirmek pek bi rahatsız edici bence. İlk izlediğimde de buna takmıştım kafayı hala da takığım. Öffff biliyorum sevgili okuyucu,biliyorum.. Ama beni böyle sevceksin ne yapiim...(gözleri ışıldayan şirin smili)

Hatunsallık Hastalığı

Bu hatunların bir sürü hastalığı var efenim. Şu klişe olanları biliyorsunuzdur zaten. Hazırlanıp bir türlü evden çıkamama, alışveriş yaparken 40 kere dönüp aynı reyona bakma, "kırmızısını mı alsaaam mavisini mi alsaaaam" diye uzun bir muhakemenin sonunda her ikisini de alma, durup dururken "sen eskisi kadar sevmiyorsun beni ühüü" konulu seminerler verme vs vs.... Bunlar çok genel şeyler ve açıkcası her hatun yapmaz bu saydıklarımı. Bu saydıklarım kadın dergilerindeki testler için belirlenmiş davranış biçimleridir. Daha küçük ve sinir bozucu şeyler var bu hatunlarla ilgili. Hatunların arasında büyümüş biri olarak bunu benden daha iyi bilen biri olamaz.

Bu hatunların zevzek muhabbetleri olur ki çok eğlencelidir aslından ama zevzeklikleri hatunsal hastalıklarıyla karışınca hiç çekilmez.Örnekleyerek anlatayım tam olsun...Bu hatunlar her daim iyi görünmek isterler efenim. Yani sadece kelime olarak iyi değil gerçekten "iyi" görünmek isterler her durumda, her şekilde. Evin içinde bile şıktırlar, ama evin içindeki şıklık dışarısı için yeterli değildir. Mesela 2dk. da bakkala gidip gelme mantığı yoktur bu hatunlarda. O erkeklere özgü birşeydir. Bknz yaşanmış bir olay;

Geçenlerde hepimiz evdeyken, doğal halimizde net,film,müzik,kitap,dergi,ödev takılırkene, ben denizin canı cipis istedi. Miskin bir insan olduğumu ama tadından yenilemeyecek kadar da şeker bir karaktere sahip olduğumu zaten biliyorsunuz. Böcül böcül bakan kocaman mavi gözlerimin de yardımıyla "Meltırıpırı, kardeşcağızım, hadi yavrimu,bi bakkala git de gel,dönerken de elinde Doritos Taco olsun gülüm,böyle büyük boy janjanlı paket" vs vs gibilerinden tatlı tatlı dil dökerek,Jadeciğimizi bakkala gitmeye razı ettim... Ama kangren etti beni.

-para versene
-git al
-nerden
-cüzdanımdan
-cüzdanın nerde
-çantamda
-çantan nerde
-odamda
-odanda nerde
(pisikopato ablamız söze karışır)
-sağa sola bak bulursun, bence o potansiyel var sende
-hööööö
-sana höö müzeyyenciğim,git gel çabuk hadi çocukcağız aç burda

çocukcağız kişisi olarak isimlendirilen wonka "cıks cıks" diyerek kardeşlerine bakıyordur...

Hmm yine oyun yazma olayına kayıyor beynim... Neyse efenim sonuç olarak bir hatun insanın bakkala gitmek için yaptığı hazırlığı ve arada geçen zevzek muhabbeti anlatacağım size ki bu bakkal camdan bakınca kabak gibi görünen 50-60 adım bile uzakta olmayan bir yer... Ama uzaklığın hiç önemi yoktur. Bu bir hastalıktır, hatun kişisi bakkala gitmek için bile hazırlık yapar bunu engelleyemez...

Yani bi insan evinin önündeki bakkala gitmek için bile altına kot pantolonunu çeker mi yaw? Bu kadar zahmet niye, kime? Hatun kişisi bunu düşünmez bile, o hiç kimse için hazırlanmıyordur çünkü, kendi içindir tüm hazırlık...

-al
Capote sinden gözünü ayıramaz wonka
-hı
-al cüzdanın para ver
-şimdi gittin çantayı buldun içinden cüzdanı aldın cüzdanı açıp içinden para alamayı mı beceremedin?
-cüzdanınızı açınca kızıyorsunuz ya
-kim ben mi?

pisikopato abla burnunu çekip

-benim o kızan o değil
-ya üff al işte be kendin ver
-hastasınız kızım siz ya,cüzdanın içinde ne olur ki "para" aç da alsana işte, bişi söylüyorum 40 tane iş çıkarıyorsunuz be!!
-o çoğul ekini atalım fazla o oraya
-ne diyosun abla yaa...al sana para, git hadi çabuk gel

Gidilir ama dediğim yere değil...Hatunlarım mabedi sayılan yere gidilir, duvardan duvara gardırop olan o odaya... Önce mavi kot pantolon giyilir ama beğenilmez çıkarılır lacivert olanı giyilir (ki en başta üzerinde olan eşofman altı daha hoştur bence)üzerine bi tişört (veya body ne deniyorsa işte hatunsal bişi varya ondan)geçirilir tercihen grili siyahlı, mont giyilir,spor ayakkabılar giyilir,çıkmadan saç düzeltilir, aradan bir 15dk. geçer ve sonunda evden çıkılır...Ama hemen gidilmez, dönülür, kapıdan içeri kafa uzatılıp sorulur;

-başka bişi istiyor musunuz?
-yok be gülüm git gel hadi çabuk
pisikopato abla elindeki kağıtlardan başını kaldırıp
-oha gidemedin mi hala ya
-gidiyoruz işte yaw
-kaç yıl sonra pardon

vs vs... Birde zevzek zevzek laf yetiştirme ile zaman geçer, bu hatunsal kişilikler bi türlü susup işlerini yapmayı beceremezler, laf yetiştirme olayı onlar için çok önemlidir, fight club gibi birşeydir (ya da sayılır)...

Ve bu arada gidilip cipis alınıp gelinebilirse mutlu mutlu cipis yiyecek olan wonka artık eski şevkini kaybetmiştir...

Hatun sonunda apartmandan çıkar, araba yoluna doğru yürümeye başlar (aheste aheste yürüyordur)ki gören bir yere gidiyor sanır ama o döner bakkala girer. Bakkalda da uzun süre kalır hani hemen alsın gelsin yok!! Sonuç olarak hatun kişisi eve döndüğü zaman akşam yemeği vakti gelmemişse eğer oturup abur cuburunuzu yiyebilirsiniz...

Saçma bir şey daha vardır bu hatunların takık olduğu; abur cubur yeme konusu...Özellikle anne diye tabir ettiğimiz hatunlar hiç sevmezler abur cubur olayını, nedeni belli bir yaştan sonra abur cubur yiyememeleridir. (Aman yanlarım sarktı vıdı vıdı bık bık olayı işte) Kendileri yemez size de yedirmek istemezler. Ama yersiniz tabi, bu seferde "bunu şu yağ ile bilmem nerenin kirli fabrikasında üretiyorlar içinde bilmem ne katkı maddesi var,bunu yiyeceğine git meyve ye mis gibi, ne anlıyorsun bundan anlamıyorum" şeklinde tepki gösterirler.

Hiçbir erkek elinde cipis gördüğü birine "o çok zararlı bişi yeme onu, git meyve ye" demez!! "Uzat bakayım bi tane" der.

Ay gına geldi... Hatunsallık bir hastalıktır, tedavisi yoktur...Bir hatuna bişi söyleyeceğiniz zaman çok iyi düşünerek söylemeniz gerekir. Aksi takdirde sizi yaşlandırır, hemde saniyesinde...